خط رسانه‌ای نابودی نیروی دریایی ایران در رسانه‌ها و اظهارات شخصیت‌های آمریکایی همچنان ادامه دارد اما این ادعا نادرست است. نشانه‌اش؟ مسدودی تنگه هرمز، خالی بودن خلیج فارس و دریای عمان از شناورهای نیروی دریایی آمریکا و عدم امکان اسکورت شناورها در تنگه هرمز.  از دیگر محورهای جنگ روانی و رسانه‌ای ادعای «اسکورت نفتکش‌ها و شناورها» است. ادعایی که مثل حمله زمینی، فعال شدن هسته‌های تجزیه‌طلب کرد و نابودی نیروی دریایی فقط در رسانه مطرح شده و در میدان قرینه‌ای برای آن نیست.  وال‌استریت ژورنال به نقل از منابع نظامی خود اعلام کرده تا زمانی که تهدید تهران در تنگه هرمز کاهش پیدا نکرده، موضوع اسکورت نفتکش‌ها منتفی است حتی اگر کشتی‌های جنگی آمریکا هم افزایش یابد. این منبع اعلام کرده این امر می‌تواند یک ماه یا بیشتر طول بکشد.  بنا به ادعای وال‌استریت ژورنال در خوش‌بینانه‌ترین تخمین‌ از چشم‌انداز آمریکایی‌، تنگه هرمز تا یک ماه آینده مسدود است. تخمین بدبینانه‌ هم چشم‌انداز ایرانی‌ در این سوی معرکه است. چشم‌اندازی که می‌گوید آمریکا توانایی اقدام خاصی برای رفع انسداد از تنگه را ندارد و تنگه تا زمانی که تهران اراده کند، مسدود است. 
 قراین میدانی تا این لحظه کفۀ تحلیل را به نفع چشم‌انداز ایرانی سنگین می‌کند. واشنگتن برای رفع انسداد از تنگه با دشواری‌های بسیاری 
روبه روست؛ این دشواری‌ها هم از ناحیۀ دشواری‌های راهبردی‌اند هم از ناحیۀ دشواری‌های تاکتیکی. دشواری راهبردی برای رفع انسداد از تنگه به محدودیت انتخاب‌های آمریکا در خلیج فارس باز می‌گردد. زیر ضرب قرار دادن زیرساخت‌های اصلی انرژی ایران از جمله خارک سطح درگیری را به لایه‌ای می‌کشاند که لاریجانی تهدیدش را کرده بود: هدف قرار دادن زیرساخت‌های ایران = خاموشی کل منطقه. اقدام نظامی سطحی یا زیرسطحی برای رفع انسداد از تنگه هم نیازمند ورود ناوگان نیروی دریایی آمریکا هم به حریم دریای عمان و نزدیک شدن به رینگ موشکی، پهپادی و شهپادی ایران است. موضوعی که واشنگتن تا رفع تهدید تهران از آن احتراز می‌کند.  در حوزه تاکتیک فقط بمباران هوایی و حملات موشکی از خاک بحرین و امارات و کویت باقی می‌ماند. همان گزینه‌هایی که از روز اول هم آمریکا مشغول استفاده از آن است با این تفاوت که هر چه نمودار درگیری جلوتر آمده اختلال در فعالیت‌های پایگاه‌های آمریکایی به دلیل حملات ایران افزایش یافته است. از دیگر محدودیت‌های تاکتیکی برای اسکورت یا رفع انسداد در تنگه هرمز، ناوگان عظیم شهپادهای انتحاری(شناور هدایت‌پذیر از دور) نیروی دریایی سپاه پاسداران است. شهپادهایی که بعضی ماموریت‌های قایق‌های تندروی با سرنشین را هم انجام می‌دهند. هدف قرار دادن بخشی از نفتکش‌ها در خلیج فارس توسط این ناوگان شهپادی صورت گرفته است.  مین‌گذاری در تنگه از دیگر محدودیت‌های تاکتیکی نیروی دریایی آمریکاست. این موضوع وقتی اهمیت مضاعف پیدا می‌کند که بدانیم ایران برای عملیات مین‌گذاری لزوما محتاج شناور نیست و می‌تواند با راکت‌های توپخانه‌ای هم این کار را از آسمان انجام دهد. فرانسه که در فضای علنی تهدید به اقدام نظامی برای رفع انسداد از تنگه می‌کند در فضای غیرعلنی اما پیام داده و باب مذاکره را با ایران باز کرده تا حداقل شناورهای فرانسوی از تنگه عبور کنند. ضربه به پنج سوخت‌رسان دیگر آمریکایی در پایگاه شاهزاده سلطان نیروی هوایی سعودی در 100 کیلومتری جنوب‌شرق ریاض را باید به دو سوخت‌رسانی که در آسمان غرب عراق دچار سانحه/ضربه شدند، اضافه کرد. ستون فقرات عملیات هوایی آمریکا در معرکه ناوگان سوخت‌رسان‌ها هستند. «شمال اسرائیل، جنوب دمشق، پرواز به شرق سوریه در امتداد خط مرزی عراق و سوریه، کردستان عراق و ورود به شمال‌غرب ایران»، «شرق اسرائیل، اردن، غرب عراق، شمال بغداد و ورود به غرب ایران» و «جنوب اسرائیل، جنوب اردن، پرواز در امتداد خط مرزی عربستان و عراق در داخل حریم عربستان، جنوب کویت، خلیج فارس و ورود به جنوب ایران» سه کریدور هوایی اصلی تهاجم هوایی به ایران هستند.