​​​​​​​
تحولات اخیر در میدان تقابل ایران و آمریکا، نه‌تنها معادلات نظامی را دستخوش تغییر کرد، بلکه لایه‌های پنهان‌تری از جنگ ادراکی و محاسباتی را نیز آشکار ساخت. پس از ناکامی عملیات آمریکا در هدف قرار دادن تأسیسات هسته‌ای اصفهان و انهدام بالگردهای این کشور و در ادامه پذیرش چارچوب پیشنهادی ایران برای آغاز مذاکرات، بسیاری از براندازان را عصبی و ناامید کرد.
در این میان، جریان‌های برانداز و به‌ویژه طیف سلطنت‌طلب که ماه‌ها بر سناریوی فشار خارجی و فروپاشی داخلی سرمایه‌گذاری کرده بودند، اکنون با شکاف عمیق میان تصور و واقعیت مواجه شده‌اند. در رأس این جریان، رضا پهلوی قرار دارد؛ چهره‌ای که در سال‌های اخیر، بیش از آن که پروژه‌ای سیاسی ارائه دهد، چشم به تحولات بیرونی و به‌ویژه حملات نظامی علیه ایران دوخته بود.
واقعیت آن است که بخشی از این جریان، عملاً راهبرد خود را بر فشار خارجی بنا کرده بود؛ از استقبال تلویحی از تحریم‌ها تا همراهی آشکار با گفتمان تقابل نظامی. در این چارچوب، برخی مواضع و اظهارنظرها از جمله قدردانی از سیاست‌های تجاوزکارانه ترامپ و نتانیاهو نشان می‌داد که امید اصلی این طیف، نه بر بسیج اجتماعی در داخل، بلکه بر مداخله بیرونی استوار است.
اما آتش‌بس اخیر و پذیرش چارچوب پیشنهادی ایران، این معادله را بر هم زد. آنچه رخ داد، تغییر زمین بازی به نفع تهران بود. همین امر، جریان‌هایی را که بقای سیاسی خود را به تداوم جنگ گره زده بودند، با نوعی سردرگمی و سرخوردگی مواجه کرد. همزمان، برخی رسانه‌های معاند از جمله اینترنشنال که در ماه‌های گذشته نقش فعالی در عملیات روانی و القای تصویر فروپاشی ایفا می‌کردند، اکنون با عصبانیت و استیصال در حفظ همان روایت مواجه‌اند.
پیرکودک پهلوی که اسم خودش را در صدر خائنان به ایران برای همیشه نهادینه کرد و چشم امیدش به حملات نظامی علیه ایران بود ، امروز ناامیدتر از همیشه است.