​​​​​​​
سعید عزت‌اللهی خیلی کم گل می‌زند اما طی دو بازی اخیر تیمش یعنی شباب الاهلی هم به تراکتور گل زد، هم به بوریرام تایلند تا روزهای خوبش با تیم تداوم داشته باشد. البته پیروزی شباب برابر الاهلی و صعود به جمع چهار تیم نهایی لیگ نخبگان حسرت زیادی برای نماینده ما یعنی تراکتور ایجاد کرد و شاید اگر اخراج بیرانوند و پنالتی بحث‌انگیز چند دقیقه بعدش در بازی این تیم و شباب نبود تراکتور بعد عبور از سد شباب، کار چندان سختی برابر بوریرام نداشت؛ اتفاقی که رقم نخورد تا نماینده امارات در مسیری که ساده و پر از عنصر شانس بود، پیشروی کند. اما در این بین نباید از بازی خوب عزت‌اللهی غافل شد. هافبکی که اثرگذاری خوبی در هر دو بازی داشت و البته این نمایش خوب توأم با یک حسرت هم هست. سعید 17 سالگی در لیگ برتر درخشید، به لالیگا دو رفت و پیراهن اتلتیکومادرید سی را پوشید، اما آن‌قدر تیم عوض کرد و انتخاب‌های بد داشت که به حقش در فوتبال ملی و باشگاهی نرسید. او در حالی‌که هنوز 30 ساله نشده بیشتر از 80 بازی ملی دارد اما طی دوران فوتبالش در رده بزرگسالان 10 تیم عوض کرده و متاسفانه هیچ‌کدام انتخاب‌های درستی نبودند؛ آن‌هم برای بازیکنی که در 18 سالگی شانس تمرین کردن زیرنظر دیه‌گو سیمئونه سرمربی اتلتیکو را پیدا کرده بود. عزت‌اللهی در تمام این سال‌ها غیر از برخی مقاطع که درگیر مصدومیت بود به‌خاطر تغییر تیم و نبود ثبات کمتر به اوج می‌رسید. حالا هم در 29 سالگی درحالی در لیگ امارات می‌درخشد که اگر سقف رویاهایش کوتاه نبود، می‌توانست به‌جای حضور در لیگ روسیه، رفتن به انگلستان، بلژیک، دانمارک، قطر و... فوتبالش را در همان اسپانیا ادامه دهد. اگر لیگ ایران را در نظر نگیریم او در این بازه کوتاه در 7 کشور مختلف فوتبال بازی کرده، آداپته شدن با فرهنگ‌های مختلف، مشکل زبان، فلسفه فوتبال لیگ‌های مختلف و... همه نشان می‌دهد او چندان انتخاب‌های درست و مبتنی بر ویژگی‌های فنی‌اش را نداشته و فقط شانس آورد که در مقطعی مربی مثل کی‌روش هر بازیکنی را که در هر کجای اروپا بازی می‌کرد به بهترین‌های لیگ خودمان ترجیح می‌داد وگرنه تعداد بازی ملی عزت‌اللهی با آن وضعیت بی‌ثباتی باشگاهی به این عدد نمی‌رسید.