آمریکا طی دهه‌ها میلیاردها دلار هزینه کرده تا از طریق هالیوود، رسانه‌ها و بازنمایی‌های فرهنگی، تصویری از خود بسازد. تصویر یک ابرقدرت امن، با پلیس و سرویس‌های امنیتی مخوف و شکست‌ناپذیر و ارتشی که نماد قدرت مطلق است.اما حادثه تیراندازی در مهمانی سالانه انجمن خبرنگاران کاخ سفید، با حضور رئیس جمهور آمریکا و اعضای اصلی کابینه مثل هگست ، روبیو و ونس، دقیقاً به همین تصویر ضربه زد. نفوذ یک مهاجم مسلح تا ایست بازرسی، شلیک در نزدیکی سالن اصلی و اختلال در مراسمی که در بالاترین سطح حفاظت برگزار می‌شد، نشان داد که این امنیت مطلق بیشتر یک برساخت رسانه‌ای است تا یک واقعیت. در چنین شرایطی، یک سوال جدی درباره یک تناقض جدی شکل می‌گیرد. چرا باید خود این سیستم، نمایشی را طراحی کند که تصویر «غول قدرتمند» را به «غول پلاستیکی» تقلیل دهد؟
البته در سنت سیاست آمریکایی، بهره‌برداری ابزاری از بحران‌ها و حتی صورت‌بندی یا بزرگ‌نمایی تهدیدها برای پیشبرد اهداف سیاسی سابقه‌ای قابل‌اعتنا دارد. از طرح «نورث‌وودز» در سال ۱۹۶۲ که در آن ایده انجام عملیات علیه اهداف آمریکایی برای نسبت‌دادن آن به کوبا مطرح شد تا ماجرای خلیج تونکین در ۱۹۶۴ که با روایت‌سازی و برجسته‌سازی گزینشی اطلاعات، مسیر مداخله در ویتنام را هموار کرد؛ همچنین مجموعه‌ای از «ترفندهای کثیف» در رقابت‌های انتخاباتی، همگی نشان می‌دهند که چگونه مفهوم «تهدید» در مقاطع مختلف می‌تواند بازتعریف، تشدید یا حتی مهندسی شود تا افکار عمومی در مسیر یک تصمیم کلان هدایت شود. بنابراین نمی‌توان احتمال ساختگی بودن را کاملاً رد کرد. اما اگر واقعاً سناریوی ساختگی در کار باشد، باید بپرسیم: چه هدف بزرگ و مهمی وجود داشته که ترامپ و تیمش حاضر شده‌اند برای رسیدن به آن، چهره ابرقدرت امنیتی آمریکا را این‌قدر آسیب بزنند؟
آیا این کار برای توجیه تأثیرگذار و مهم بودن ترامپ انجام شده؟ یا نشان می‌دهد، جنگ با ایران فشار بی‌سابقه‌ای بر ترامپ و تیمش وارد کرده است؟ آن‌ها برای ادامه سیاست‌هایشان یا منحرف کردن توجه افکار عمومی از عواقب سنگین این جنگ مثل افزایش قیمت نفت، نارضایتی داخلی، فشار قانونی کنگره برای تعیین‌تکلیف سریع ادامه جنگ که مهلت ۶۰ روزه به زودی تمام می‌شود(War Powers Act) و هزینه‌های اقتصادی و سیاسی  حاضر شده‌اند هزینه بسیار بزرگی بپردازند و بخشی از سرمایه‌گذاری چنددهه‌ای و میلیاردها دلاری تصویر «ابرقدرت شکست‌ناپذیر» آمریکا را فدا کنند.
پاسخ این سؤالات را فعلاً نمی‌توان با قطعیت داد. باید منتظر روزهای آینده ماند که چه سناریوهای عملی از دل این حادثه بیرون می‌آید. آن‌گاه می‌توان قضاوت کرد که آیا این رویداد یک نمایش بوده یا واقعاً سیستم امنیتی آمریکا دارای نقص است. در هر دو صورت، این اتفاق یک بازی دوسر باخت برای آمریکا به شمار می‌رود. اگر نمایشی باشد، استیصال و درماندگی ترامپ در برابر فشارهای ناشی از جنگ با ایران را آشکار می‌سازد و اگر واقعی باشد، ضعف و آسیب‌پذیری سیستم امنیتی و نیروهای پلیس آمریکا را به نمایش می‌گذارد.