​​​​​​​
 مراسم سالانه ضیافت خبرنگاران کاخ سفید شامگاه شنبه در هتل «واشنگتن هیلتون» با حادثه‌ای امنیتی و شنیده شدن صدای تیراندازی برای دقایقی متوقف شد و نیروهای سرویس مخفی، دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا را به سرعت از محل خارج کردند. ساعتی بعد ترامپ در جمع خبرنگاران ادعا کرد: هدف عوامل تیراندازی در ضیافت شام خبرنگاران کاخ سفید، آسیب به قانون اساسی آمریکا بود و البته بلافاصله هم تصویری از عامل تیراندازی و فیلم دوربین مداربسته از لحظه وقوع حادثه را منتشر کرد. خبرنگار «نیویورک پست» هویت عامل تیراندازی در ضیافت شام خبرنگاران کاخ سفید را مردی ۳۱ ساله به نام «کول توماس آلن» اهل تورنس ایالت کالیفرنیا معرفی کرد. نکته جالب ماجرا این بود که ترامپ همین مسئله را به عنوان دستاویزی برای توجیه ساخت سالن رقص جدید در کاخ سفید قرار داد که هزینه های به شدت زیاد آن مورد انتقاد قرار گرفته بود. او در پستی مجازی در این باره نوشت: این رویداد هرگز با سالن فوق سری نظامی که در حال حاضر در کاخ سفید در حال ساخت است، رخ نمی‌داد. نمی‌توان آن را به اندازه کافی سریع ساخت! اگرچه زیباست، اما دارای بالاترین سطح ویژگی‌های امنیتی است و هیچ اتاقی در بالا برای ورود افراد ناامن وجود ندارد و در داخل دروازه‌های امن‌ترین ساختمان جهان، کاخ سفید، قرار دارد.
واکنش ها به این حادثه
واکنش ها به این حادثه جالب توجه بود، میرمحمد علی خان تحلیلگر حوزه ژئوپلیتیک و مفسر سیاسی پاکستانی-آمریکایی در این باره نوشت: ترامپ برای فرار از جنگ ایران به راه نجاتی برای حفظ آبرو نیاز دارد، اما ایران به او هیچ فرصتی برای این کار نمی‌دهد. کل ماجرا دقیقا همین است. همچنین آدام شوارز نویسنده و مفسر سیاسی بریتانیایی در واکنش به این حادثه اظهار کرد: ترامپ ادعا می‌کند که تنگه هرمز را امن می‌کند، در حالی که کاخ سفید حتی نمی‌تواند امنیت یک هتل در واشنگتن دی‌سی را تامین کند! همچنین ویدئویی از عکس العمل ساختگی ملانیا ترامپ در هنگام وقوع این حادثه و عدم هیچ گونه عکس العمل از سوی ترامپ در زمانی که بقیه شروع به ترسیدن می کنند با عنوان سند ساختگی بودن این اتفاق در فضای مجازی در حال انتشار است. سام یوسف تحلیلگر سیاسی و پژوهشگر مشهور مصری با اشاره به همین موضوع نوشت: ترامپ فراموش کرد که قرار است وحشت کند! اما چه دلایلی افکار عمومی آمریکا و جهان را به سمت چنین برداشتی سوق می دهد؟ 
در حال فرار از سایه اپستین
اولین نکته پرت کردن حواس ها از باتلاق جنگ ایران است. ترامپ نمی تواند پس از دروغگویی های متعدد و فرارهای رو به جلو در چنین شرایط خفت باری منطقه را ترک کند. به این نکات پایان یافتن مجوز 60 روزه کنگره برای جنگ در چند روز آینده و نزدیک شدن تبعات فاجعه بار بسته شدن تنگه هرمز به بازارهای داخلی آمریکا را هم اضافه کنید. 
دومین علت سرپوش گذاشتن بر وضعیت مبهم روند دادرسی به پرونده اپستین است. افکار عمومی داخل آمریکا همچنان به شدت نسبت به پرونده اپستین و افراد دخیل در جنایت هایش حساس هستند. این در حالی است که دادستانی آمریکا تاکنون از تشکیل پرونده برای دست اندرکاران جنایت های اپستین که بسیاری از آن ها مثل ترامپ که بارها نامش در این اسناد ذکر شده، افراد معروفی هم هستند خودداری کرده و با تمام این اوصاف هم ترامپ آن قدر از این سمت احساس خطر می کند که ملانیا را بر آن داشت تا با ریختن اشک و برگزاری یک کنفرانس نمایشی نقش خود را در ارتباط با اپستین انکار کند و دادستان کل پاملا باندی را که از وفادارترین افراد کابینه اش هم بود، اخراج کند. 
انتخاباتی که می تواند پایان ترامپ باشد
سومین علت هم تجربه او از سوءقصد قبلی است. ترامپ می داند که اگر می خواهد نامش در تاریخ آمریکا ماندگار شود باید نامش در کنار افرادی مثل آبراهام لینکلن و جان اف. کندی قرار بگیرد؛ روسای جمهوری دارای محبوبیت بسیار زیاد که اتفاقا هردوی آن ها هم ترور شدند مسئله ای که اتفاقا خود او هم در کنفرانس خبری که برای توضیح این واقعه برگزار کرد به آن اشاره کرد. از یاد نبرید که بار قبلی که به او در میانه کمپین انتخاباتی اش شلیک شد و تصویری که از او و گوش خونی اش در حالی که با مشت های گره کرده در حال فریاد زدن بود بیش از خواب آلودگی و حواس پرتی بایدن در بازگشت او به کاخ سفید موثر بود. حال دوباره و در آستانه انتخاباتی دیگر که کمتر از 7 ماه دیگر برگزار خواهد شد او می تواند با استفاده از این حادثه مقداری از محبوبیت از دست رفته خود در ماجراهای جنگ، گرانی داخل آمریکا و اثر پرونده اپستین را بازیابی کند. به خصوص که شکست جمهوری خواهان در انتخابات میان دوره ای می تواند مسیر را به شدت برای استیضاح ترامپ از سوی دموکرات ها هموار کند و به عمر دومین دوره ریاست جمهوری او پیش از رسیدن به میانه راه پایان دهد.