مجموعه کمدی «کلینیک رویا» که به تازگی روی آنتن شبکه سه رفته، اگرچه حتی به مدد فضای نوستالژیک و کنایه‌های به‌روز، نتوانسته قوی ظاهر شود و برای عموم تماشاگران تلویزیون جذاب باشد،اما از یک نقطه قوت غیرمنتظره برخوردار است که برای مدت‌ها، در آثار کمدی ظاهر نشده بود؛ وحید رهبانی بازیگر خوش‌سابقه‌ای که بیش از هرچیز، برای تجربه یک سریال کمدی که نزدیک به 3 دهه قبل ساخته شده، شناخته می‌شود و حالا یک بار دیگر حضور موفقی در یک نقش کمدی دارد.

جدیت و بامزگی توامان
رهبانی که در قسمت‌های اول «کلینیک رویا» حضور نداشت و به تدریج نقش بیشتری یافت، با ورود به قصه بعد از قسمت‌های نخست، سطح این اثر را چند پله بالا برد و درخشش به عنوان یکی از معدود نقاط روشن سریال را آغاز کرد. او همواره دوربین را به سمت خود می‌کشد و قاب را مال خود می‌کند و تا این جا بامزه ظاهر شده است. جدیت ذاتی این بازیگر در نگاه و چهره، وقتی با دیالوگ‌های تند و سریع یا حتی مکث‌های به‌جا ترکیب می‌شود، طنزی مؤثر خلق می‌کند و می‌تواند تماشاگر را بخنداند. این مهارت او، درست در برابر نیلوفر رجایی‌فر بازیگر نقش اصلی «رویا»ست که در صحنه‌های متعددی تند حرف می‌زند، ولی نتیجه‌ای خشک و غیرجذاب می‌گیرد.
از «خانه ما» تا «گاندو»
موفقیت وحید رهبانی در «کلینیک رویا» البته اتفاقی نیست. او در سال‌های اخیر و با بازگشت از دوره طولانی سکوت، تقریباً هر نقشی را که پذیرفته، با قدرت اجرا کرده؛ از نقش‌های جدی و سنگین در «هناس»، «مصلحت»، «یادگار جنوب» و حتی سریال پرمخاطب و پرحاشیه «گاندو» گرفته تا نقش نسبتا کوتاه مکملی در «شیشلیک» محمدحسین مهدویان که توانست شمایلی از یک مدیر ریاکار و دروغگو را با دقت روی پرده بیاورد. رهبانی در جوانی با سریال ماندگار «خانه ما» نشان داده بود که هم استعداد کمدی دارد و هم می‌تواند در فضای خانوادگی بدرخشد و حالا با «کلینیک رویا» در سن‌وسالی بالاتر نیز بار دیگر ثابت می‌کند هم در نقش‌های جدی و هم در کمدی، همچنان یکی از بازیگران قابل اعتماد نسل خودش است.