پس از تنش‌های اخیر و تجاوز صهیونی – آمریکایی به کشورمان، حضور تیم ملی ایران در رقابت‌های جام جهانی ۲۰۲۶ در هاله ‌ای از ابهام قرار داشت. طی دو ماه گذشته، فضای ورزش کشور انباشته از نظرات متفاوتی بود؛ از مدیرانی که حضور در این مسابقات را تحت این شرایط به صلاح نمی‌دانستند تا مربیان و کارشناسانی که معتقد بودند انصراف، بازی در زمین دشمن است. برخی بازی کردن در خاک آمریکا را محکوم می‌کردند و در مقابل، گروهی دیگر با نگاهی حماسی معتقد بودند افتخارآفرینی و بالابردن پرچم مقدس ایران در خاک آمریکا، آن هم در شرایطی که مسیر صعود از مرحله گروهی هموارتر از همیشه به نظر می‌رسد، مهم است. سرانجام پس از کش‌وقوس‌های فراوان، جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، در کنگره رسمی این نهاد به تمامی شایعات پایان داد و رسما اعلام کرد که ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ شرکت خواهد کرد. اما حالا که تکلیف حضور روشن شده و زمان زیادی هم تا شروع مسابقات باقی نمانده، تیم ملی درگیر مشکلات متعددی است؛ از لغو پیاپی بازی‌های دوستانه تا دوری بازیکنان از شرایط مسابقه که در ادامه به بررسی آن‌ها می‌پردازیم.
​​​​​​​
لیگ برگزار می‌شد، بهتر نبود؟
یکی از چالش‌های بحث‌برانگیز این روزها، شروع زودهنگام اردوی آماده‌سازی تیم ملی نسبت به سایر کشورهای جهان است. دلیل این اتفاق، تصمیم به لغو و تعطیلی زودهنگام رقابت‌های لیگ برتر بود. در حالی که لژیونرهای شاغل در اروپا  در اوج آمادگی جسمانی قرار دارند، ملی‌پوشان داخلی به دلیل تعطیلی لیگ از جریان مسابقه دور مانده‌اند. شاید بهتر بود لیگ برگزار می‌شد، حتی اگر تنها چهار هفته ادامه پیدا می‌کرد تا بازیکنان در شرایط بازی باقی بمانند و سپس در همان ۱۵ یا ۲۰ اردیبهشت به تیم ملی ملحق شوند. لزومی نداشت لیگ حتما به پایان برسد؛ همین که بازیکنان در ریتم مسابقه باقی می‌ماندند، کافی بود.
بازی‌هایی که یکی پس از دیگری لغو می‌شود!
با لغو پیاپی دیدارهای تدارکاتی، کادر فنی عملا در بن‌بست قرار گرفته است. پس از انصراف پورتوریکو، فدراسیون‌های آنگولا و مقدونیه هم در نامه‌هایی رسمی از تقابل با ایران سرباز زدند. در حالی که کاروان ایران قرار است ۲۲ اردیبهشت راهی ترکیه شود، وعده‌های پرطمطراق فدراسیون مبنی بر برگزاری ۵ بازی دوستانه در ترکیه و آمریکا و تقابل با غول‌هایی نظیر اسپانیا و پرتغال، جای خود را به ابهام و تمرینات تکراری داده است.البته  لغو این بازی‌ها مستقیما تحت تأثیر فشارهای سیاسی دولت آمریکا قرار دارد؛ نفوذی که باعث شده کشورها از توافقات پیشین خود عقب‌نشینی کنند. به نظر می‌رسد نبرد جام جهانی برای ما پیش از سوت آغاز مسابقات شروع شده و کارمان به دلیل این آماده‌سازی ناقص، سخت‌تر از هر زمان دیگری است. در این میان، تنها نقطه روشن، تصمیم هوشمندانه کادر فنی برای تشکیل دو تیم «الف» و «ب» و برگزاری بازی درون‌تیمی در شرایط کاملا رسمی با حضور «VAR» بود که تا حدودی توانست خلأ بازی تدارکاتی را پر کند و ابعاد تاکتیکی تیم را به چالش بکشد.
رقبا در چه حال هستند؟ از بحران فراعنه تا بازگشت غول ناتینگهام
نگاهی به وضعیت حریفان نشان می‌دهد که آن‌ها هم با چالش‌های خاص خود دست‌ و پنجه نرم می‌کنند. مصر، یکی از رقبای اصلی ما، با بحران شدید مصدومیت روبه رو شده است. «محمد حمدی»، «اسلام عیسی» و «مصطفی فتحی» سه مهره کلیدی هستند که جام جهانی را از دست داده‌اند. همچنین وضعیت «محمد عبدالمنعم»، ستاره نیس فرانسه، هنوز در هاله‌ای از ابهام است. این موضوع باعث شده مصر بیش از پیش به خلاقیت‌های محمد صلاح و عمر مرموش وابسته شود؛ بازیکنانی که اگر توسط مدافعان ما کنترل شوند، بردن مصر دشوار نخواهد بود. اما خبر بد برای ما، بازگشت «کریس وود» است. مهاجم ۳۴ ساله و تنومند تیم ملی نیوزیلند پس از مدت‌ها مصدومیت به اوج آمادگی برگشته است. بازگشت این مهاجم چغر و باتجربه که در نبردهای هوایی بی‌رقیب است، زنگ خطر را برای خط دفاعی ما به صدا درآورده و قطعا روز سختی را برای ملی‌پوشان ما رقم خواهد زد. درمجموع، تیم ملی ایران در آستانه جام جهانی ۲۰۲۶ با شرایطی پیچیده و متفاوت روبه‌روست؛ از یک سو مشکلات آماده‌سازی و لغو بازی‌های دوستانه و از سوی دیگر شرایط متغیر رقبا. حال باید دید کادر فنی و بازیکنان چگونه با این چالش‌ها کنار می‌آیند و آیا می‌توانند از این مسیر دشوار، سربلند عبور کنند یا خیر.