​​​​​​​

در روزهای اخیر، گمانه‌زنی‌ها درباره انتصاب محسن رضایی به دبیری شورای عالی امنیت ملی بالا گرفته است. هرچند هنوز حکمی به‌صورت رسمی اعلام نشده، مجموعه قرائن از جدی و نزدیک به نهایی‌بودن این انتخاب حکایت دارد. بااین‌حال، اهمیت این تحول تنها در نام گزینه جدید خلاصه نمی‌شود، پرسش اساسی آن است که دبیر شعام در شرایط حساس کنونی باید از چه ویژگی‌هایی برخوردار باشد و محسن رضایی تا چه اندازه با الزامات این جایگاه راهبردی تناسب دارد؟
 از حیث فردی و با نگاهی عملی، منصب دبیری شعام، بیش از هر چیز نیازمند فردی مقتدر و جامع الاطراف است که بتواند همه دستگاه‌های دولتی و حاکمیتی کوچک و بزرگ از تمام وزارتخانه‌ها و سازمان‌ها و نهادهای دولتی و خصوصاً اقتصادی تا دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی و نیروهای نظامی و انتظامی را به صورت یکپارچه گردآورده و به مثابه یک ارکستر، یک نوع هارمونی و ریتم هماهنگ ایجاد کند، خصوصا در پرونده‌های خاص مرتبط با امنیت ملی که گاهاً چندین دستگاه دولتی و همچنین نهادهای اطلاعاتی و امنیتی یا نظامی حضور دارند و هر یک نیز نظرات و شیوه خاص خود را دارند و بر آن پافشاری می‌کنند، گردآوری، نظارت و هدایت آن ها ساده نیست. بنابراین شخص دبیر باید از ویژگی‌های شخصی و شخصیتی خاصی نیز برخوردار باشد تا سایر افرادی که هر یک به تنهایی سمت یا سوابق عظیمی دارند، با وی هماهنگ باشند. این را بگذارید در کنار لزوم رسیدگی به پرونده‌های کلان و عظیم اطلاعاتی و امنیتی، اقتصادی، سیاست خارجی، نظامی، اجتماعی و فرهنگی خصوصا در شرایط بحرانی و جنگی‌ به جز در سطح نهادی، در سطح جامعه نیز شعام و دبیرخانه خصوصا در سالیان اخیر بیش از پیش وارد مباحثات سیاسی و اجتماعی کشور شده و دبیر به عنوان نماد، باید میزانی از مقبولیت، آشنایی متقابل و ارتباط با جامعه و رسانه را داشته باشد. در سالیان اخیر بیشتر این ویژگی‌ها تنها در دو شخص یعنی آقای شمخانی و دکتر لاریجانی دیده شد. بدون هیچ تعارفی، یکی از اهداف اعلامی رژیم صهیونیستی از عملیات‌های متعدد ترور در یک سال اخیر نیز تخلیه جمهوری اسلامی ایران از تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران راهبردی ذکر شده تا بدین ترتیب سیستم در این حوزه فلج شده و با اتخاذ تصمیمات تاکتیکی، روزنه ضربه از سوی حریف ایجاد شود. اکنون حضور سردار محسن رضایی در دبیرخانه که دارای بسیاری از ویژگی‌های مذکور نیز می‌باشد نوید ارتقای قابل توجهی را می‌دهد.