فرهیختگان: احتمالاً امکان به غنیمت گرفتن این زهپاد برای مدت‌ها وجود داشته و ایران صبورانه این کارت را حفظ کرده تا در زمان مناسب از آن بهره‌برداری کند. این اقدام یک تشدید سنگین؛ اما به دلیل بدون سرنشین بودن، یک بحران با انعطاف است که آن را قابل‌مدیریت می‌سازد. ایران در جریان حمله به ناوگان آمریکا نیز در حد شلیک هشدار عمل کرد. در صورت اصرار آمریکا به شرارت، ایران به سمت اصابت مستقیم و آسیب‌زننده حرکت می‌کند.
اعتماد: متاسفانه بخش قابل توجهی از نخبگان ما، به مناسبات جهانی بسیار ساده‌دلانه نگاه می‌کنند. کاش واقعا ترامپ اهل معامله بود، ولی به قول «نخست وزیر کانادا، ترامپ توافقنامه‌ها را با مداد امضا می‌کند.» داستان این است که اگر واقعا طرف ما ترامپ بود، شاید می‌شد کار را با تکه استخوانی جمع کرد، ولی طرف ما هژمونی آسیب دیده آمریکاست و این هژمونی، به تکه استخوانی راضی نمی‌شود.
سازندگی: ایران در یکی از حساس‌ترین مقاطع تاریخ قرار دارد؛ مقطعی که بیش از هر زمانی به گفت‌وگوی ملی، عقلانیت سیاسی، اعتماد عمومی و پرهیز از دوگانه‌سازی‌ نیازمند است. تبدیل هر سخن درباره مذاکره، صلح یا مراجعه به نظر مردم به اتهام «تسلیم» و «خیانت» نه‌تنها کمکی به تقویت منافع ملی نمی‌کند، بلکه شکاف‌های اجتماعی را عمیق‌تر و سرمایه اجتماعی کشور را فرسوده‌تر می کند.
جوان: راهبرد دشمن زمانی به موفقیت نزدیک می‌شود که بتواند جامعه را وادار کند مسائل خود را با عینک او ببیند. اگر دشمن می‌خواهد «ایران» را در برابر «نظام»، «مردم» را در برابر «امنیت»، «نسل جدید» را در برابر «نسل‌های پیشین» و «منتقدان» را در برابر «مدافعان کشور» قرار دهد، پاسخ رفتار هوشمندانه، به‌ویژه در شرایط جنگی، آن است که اجازه ندهیم اختلافات طبیعی به دوگانه‌های کاذب تبدیل شوند.