در حال حاضر دو اقدام ضد ایرانی با کارگردانی آمریکایی ها و گربه رقصانی اروپایی ها در دست انجام است. اول این که آمریکا، فرانسه، بریتانیا و آلمان یک پیش‌نویس قطعنامه برای شورای حکام آژانس تهیه کرده‌اند که هدف آن گزارش‌کردن ایران به شورای امنیت سازمان ملل به دلیل عدم اجرای تعهدات پادمانی/عدم‌اشاعه است. دوم اعلام رسمی رئیس دوره ای شورای امنیت سازمان ملل یعنی فرانسه برای تمدید مأموریت هیئت کارشناسان تحریم‌های ایران است. موضوع دوم هم گرچه اتفاق جدیدی نیست اما می تواند با تنظیم گزارشات جدید علیه ایران راه را برای اقدامات بعدی برای تشدید فشارها بر ایران هموار کند احتمالا به همین دلیل هم روسیه و چین به قرار داده شدن این موضوع در دستور کار شورای امنیت مخالفت کرده اند. درباره مجموع این موارد دو نکته درخور ذکر است: 
1. هرچند برخی سیاسیون داخلی قادر به درک این موضوع نیستند و تصویر خاطرات روابط خوب اقتصادی با اروپا در دهه های 70 و 80 از جلوی چشمشان دور نمی شود؛ اما نه تنها دیگر امکان همکاری با اروپا برای ایران وجود ندارد، بلکه بلافاصله پس از فعال شدن ماشه روابط ایران و اروپا حتی به سطح تخاصم هم رسیده است. آخرین مورد آن هم که دستگیری دیپلمات های فرانسوی در هنگام جاسوسی بود که موجب اخراج آن ها از ایران و بعدهم اقدام متقابل فرانسوی ها در اخراج دو دیپلمات ایرانی شد. الان هم که اروپایی ها در حال گروکشی در شورای حکام و شورای امنیت هستند. بدیهی است که دستگاه دیپلماسی باید برای تغییر نوع تعامل با اروپایی ها فکری کند و لازم است تا تغییر محسوسی در این زمینه با حفظ منافع کشور ایجاد شود. 
2. تداوم حضور ایران درNPT به وضوح برای کشور تبدیل به یک دست انداز شده است. نمی شود که هر از چندگاهی یا خود آژانس یا دیگران از طریق آژانس بخشی از توان دیپلماتیک کشور را به خود مشغول کنند و از این طریق راه هایی برای تحمیل هزینه سیاسی به کشور ایجاد کنند. درست است که با توجه به حمایت روسیه و چین بعید است که این هزینه ها از بعد سیاسی فراتر بروند اما نباید از یاد ببریم که لطف کشورهای دوست هم محدودیت ها و هزینه هایی دارد و باید به دنبال سازوکاری باشیم که به جای اتلاف این کمک ها در شورای امنیت و شورای حکام از نفوذ و قدرت این کشورها در حوزه های دیگری بهره ببریم. 
3. فراموش کردن رفتارهای آژانس، گروسی و کشورهای اروپایی در همراهی و مشروعیت بخشی سیاسی به اعمال وحشیانه دو سال اخیر آمریکا و اسرائیل علیه کشورمان، آن هم بدون هیچ دستاویز حقوقی و برخلاف تمامی قوانین بین المللی می تواند بزرگ ترین اشتباه در دیپلماسی باشد. چاره ای نداریم مگر آن که آن طور که شهید لاریجانی درباره گروسی می گفت: در موقعیت مناسبی به حساب این ها برسیم. نباید بگذاریم که این رفتارها بی تبعات بماند و اگر می خواهیم این اتفاقات عادی نشود چاره ای نداریم مگر این که معادله آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت را حاکم کنیم؛ در واقع نظام باید به داخل و خارج اثبات کند که نه برنامه هسته ای ایران و نه نوع تعامل ما با نهادهای بین المللی تحت نفوذ غرب به هیچ وجه به دوران قبل از جنگ بازنخواهد گشت.