​​​​​​​
در روزهای اخیر نامه‌ای صریح از جانب هیئت مدیره انجمن صنفی شرکت‌های نمایش ویدئوی آنلاین خطاب به رئیس جمهور منتشر شده که شکایت جدی پلتفرم‌ها را از سازمان صداوسیما و به طور مشخص ساترا به عنوان بازوی نظارتی صداوسیما در اینترنت نشان می‌دهد. این نامه اگرچه ظاهراً با هدف نقد عملکرد نظارتی رسانه ملی نوشته شده، اما از یک زاویه دیگر می‌تواند کمک غیرمستقیم آن‌ها را به تمدید احتمالی دوره مدیریتی این سازمان نشان دهد یا روشن کند حداقل بخشی از منافع پلتفرم‌ها، به شکل غیرمستقیم، با تداوم وضعیت موجود در تلویزیون گره خورده است.
آنچه درباره نظارت بر نمایش خانگی اهمیت دارد، آن است که طی سال‌های اخیر و با عبور پلتفرم‌ها از برخی خطوط قرمز اخلاقی، انتظارات نظارتی ساختار سیاسی بر مقابله با پیشروی پلتفرم‌ها در روند نمایش صحنه‌های غیرقابل پخش متمرکز شده است و از این منظر، هرگونه واکنش رسانه‌ای که تلاش تیم مدیریتی رسانه ملی در این زمینه را دارای تأثیر نشان دهد، یک موفقیت سیاسی برای آن محسوب می‌شود؛ هرچند با مخالفت‌هایی در برخی طیف‌های افکار عمومی مواجه شود.
از سوی دیگر به نظر می‌رسد سیاست‌های کنونی حاکم بر رسانه ملی و محدودیت‌ها در تعامل با هنرمندان و برنامه‌سازان، آن‌قدر برای پلتفرم‌ها دردناک نباشد که به نظر می‌رسد؛ چراکه این نیروها را ناگزیر به سمت نمایش خانگی سوق می‌دهد.
 در چنین شرایطی، پلتفرم‌ها از یک سو با مخاطبان بالقوه بیشتری روبه رو می‌شوند که از سمت رقیب رانده شده و از سوی دیگر پلتفرم‌ها یکی از معدود محل‌های در دسترس برای فعالیت بسیاری از هنرمندان لقب می‌گیرند.
از همین منظر، ممکن است نقد پلتفرم‌ها به سیاست‌های صداوسیما، لزوماً به معنای مخالفت با تداوم مدیران فعلی این سازمان نباشد؛ چراکه تداوم همین وضعیت می‌تواند دست‌کم از منظر اقتصادی و جذب استعداد، به تقویت موقعیت نمایش خانگی کمک کند. 
به بیان دیگر، نامه‌ای که ظاهراً در اعتراض به سیاست‌های موجود نوشته شده، می‌تواند در پازلی قرار بگیرد که نتیجه آن، حفظ همان دوگانه تلویزیون و نمایش خانگی با همین مختصات فعلی
 خواهد بود.