​​​​​​​

چند دهه است رویای حضور تیم ملی امید فوتبال کشورمان را درمرحله گروهی المپیک  داریم؛ انواع مربیان خارجی و داخلی، انواع تمهیدات فدراسیون، حضور بازیکن کمکی از رده بزرگسالان و... همه و همه برای تحقق این رویا کافی نبود تا تیم فعلی با بازیکنانی مثل محمد خلیفه، امین حزباوی، دانیال ایری،  امیرمحمد رزاقی‌نیا، امیرحسین حسین‌زاده، یوسف مزرعه، سعید سحرخیزان، کسری طاهری و پوریا شهرآبادی که بیشترشان در تیم‌های مطرح لیگ برتری مثل پرسپولیس، استقلال و سپاهان بازی می‌کنند راهی ناگویا شد. تیمی که مدعی قهرمانی بود و همه ابزارهای لازم را هم داشت. 
لیگ برتر در اوج فشردگی و جذابیت به‌خاطر بازی‌های این تیم تعطیل شد؛ برخی رسانه‌ها عبدی را دلافوئنته فوتبال ایران نامیدند که گام به گام با تیم‌های پایه بالا آمده و اگر با امیدها نتیجه می‌گرفت می‌توانست مدعی حضور روی نیمکت بزرگسالان باشد، اما از کره‌شمالی به‌راحتی 4 گل خوردیم تا این سوال ایجاد شود که اگر در مرحله بعدی به ژاپن میزبان مسابقات و قهرملن جام ملت های آسیا می‌خوردیم چه نتیجه‌ای رقم می‌خورد؟ تیم امید ما به‌لحاظ قیمت بازیکنان خط حمله‌اش یعنی حسین‌زاده که سهمیه بزرگسالان است، کسری طاهری و سحرخیزان شاید با کل تیم کره‌شمالی برابری می‌کرد اما در یک بازی سردرگم سه گل روی ضد حمله‌ها خورد، خط دفاعش آسیب‌پذیر بود و خط هافبکش در بیشتر دقایق از جریان بازی حذف شده بود؛ طوری‌که پاس‌های تند و تیز کره‌ای در ضد حملات راحت به هجده قدم ما می‌رسید.جالب این‌که ما با مساوی هم صعود می‌کردیم و به‌خاطر تفاضل گل با کره‌شمالی که ما را گل‌باران کرد به‌راحتی حذف شدیم؛ آن‌هم در حالی‌که بسیاری از بازیکنان امید ما داعیه پوشیدن پیراهن تیم ملی را دارند و بسیاری از ما معتقدیم که حق این بازیکنان است که در جام ملت‌ها فیکس تیم ملی باشند؛ با این اوصاف شاید عجیب نباشد که قلعه‌نویی نتایج مقطعی با بازیکنان پابه‌سن گذاشته را به استفاده از این بازیکنان ترجیح می‌دهد.