شلیک مسی به آخرین سنگر آماری 
لیونل مسی در ۳۹ سالگی همچنان بازتعریف استانداردهای فوتبال را متوقف نکرده است. لئو با گل تماشایی اخیرش، شمار گل‌هایش از روی ضربات ایستگاهی مستقیم را به عدد ۷۵ رساند تا حالا بیش از هر زمان دیگری به تصاحب قله‌ای دیگر نزدیک شود. ثبت رکوردهای تاریخی ضربات آزاد همواره با مناقشات آماری گسترده‌ای همراه بوده است؛ از ابهام در رسمی بودن بازی‌های پله و روبرتو دینامیت گرفته تا اختلاف منابع درباره کارنامه ۷۷ یا ۷۸ گله جونینیو پرنامبوکانو و مارسلینیو کاریوکا. با این حال، مسی حالا بر اساس بیشتر مراجع معتبر آماری، تنها ۳ یا ۴ ایستگاهی با شکستن این رکورد فاصله دارد. آنچه تحقق این دستاورد را به امری قطعی بدل می‌کند، سطح کنونی بازی اوست. مسی در لیگ MLS نه‌تنها هنوز در اوج کیفیت تکنیکی و ظرافت ضربه‌زنی قرار دارد، بلکه سطح پایین دفاعی این لیگ و نقش محوری او در اینترمیامی، بستر ایده‌آلی برای خلق موقعیت‌های ایستگاهی پرتکرار فراهم کرده است. بنابراین رسیدن او به صدر مطلق جدول و ایستادن بر سکوی نخست با هر متر و معیار آماری، نه یک شگفتی، بلکه صرفاً مسئله زمان است.
​​​​​​​
گزینه عجیب برای تیم ملی امید
اخیراً از افشین قطبی به‌عنوان گزینه محتمل هدایت تیم ملی امید بعد از حسین عبدی یاد می‌شود. قطبی برای بیشتر ما یادآور روزهای خوبی است که با پرسپولیس در اواسط دهه هشتاد سپری کرد و قهرمانی دراماتیک و لحظه آخری، اما امپراتور بعد از آن در تیم ملی نتایج چندان خوبی نگرفت، تیمش به جام جهانی 2010 صعود نکرد و یک سال بعد هم از جام ملت‌ها حذف شد. بعد از آن‌هم کارنامه او عموماً پر است از نتایج معمولی با تیم‌های بسیار معمولی در لیگ‌های ضعیف و او هدایت هیچ تیم مهم و کسب نتایج ویژه‌ای را برعهده نداشته.
 هرچند طی چند سال اخیر تیم ملی امید با هدایت عنایتی، روانخواه و عبدی به افرادی با کارنامه‌های به مراتب ضعیف‌تر از قطبی سپرده شده اما واقعیت این است اگر در این رده دنبال تحول هستیم چاره کار نه مربیانی است که در لیگ تیم ندارند و به نظر با مساعدت سرمربی بزرگسالان به نیمکت امید می‌رسند؛ نه سپردن هدایت این تیم به چهره‌ای مثل قطبی که دیگر نامی تحول‌گرا، پرانرژی و سازنده برای رده امید نیست.