مخاطب گرامی، درک می‌کنم که چقدر این وضعیت برای شما به‌عنوان یک والد، دردناک است.   در ادامه چند نکته روان‌شناختی   پیشنهاد می‌دهم:
1. از نقش «میانجی» یا «قاضی» خارج شوید| وقتی شما به عنوان والد تلاش می‌کنید یکی از آن‌ها را قانع به کوتاه آمدن کنید، ناخودآگاه در جایگاه قاضی قرار می‌گیرید. فرزندان بزرگسال، وقتی احساس کنند والدین‌شان می‌خواهند آن‌ها را «مجبور» به بخشش کنند، گارد دفاعی‌شان محکم‌تر می‌شود. 
چه باید کرد؟ |به آن‌ها بگویید: «من شما را دوست دارم و دلم برای جمع‌مان تنگ شده، اما تصمیم گرفتم دیگر درباره رابطه شما و آن موضوع مالی صحبت نکنم.». وقتی آن‌ها دیگر نگران قضاوت یا فشار شما نباشند، شاید فضای روانی لازم برای فکر کردن به آشتی را پیدا کنند.
2. مرزهای صریح تعیین کنید| گاهی اوقات فرزندان از حضور والدین برای «درددل» علیه یکدیگر استفاده می‌کنند.
چه باید کرد؟ |وقتی یکی از فرزندان نزد شما آمد و خواست علیه برادر یا خواهرش صحبت کند یا گلایه کند، مودبانه و قاطعانه بگویید: «من دوست دارم با تو وقت بگذرانم، اما این مسئله بین شما دو نفر است و من ترجیح می‌دهم واردش نشوم.» این کار باعث می‌شود آن‌ها بفهمند که شما «جانب هیچ‌کس را نمی‌گیرید». 
3. به آن‌ها اجازه دهید «بزرگسال» باشند| فرزندان شما اکنون بزرگسال هستند. درگیری‌های مالی معمولاً ریشه در احساس «بی‌عدالتی» یا «خیانت در اعتماد» دارد. این نوع زخم‌ها با یک نصیحت ساده پدرانه یا مادرانه که «بگذرید و آشتی کنید» درمان نمی‌شوند. اجازه دهید فاصله گرفتن‌ را تجربه کنند؛ گاهی اوقات دوری باعث می‌شود متوجه شوند که مزایای ارتباط خانوادگی از آن مسئله مالی مهم‌تر است.
 4. روی کیفیت رابطه خودتان تمرکز کنید| انرژی خود را صرف تقویت رابطه انفرادی با هر کدام کنید. به آن‌ها نشان دهید که خانه شما همچنان مأمن امنی است که در آن «هیچ‌کس» درباره دیگری بد نمی‌گوید.  احتمال این که خودشان در آینده مایل شوند در این فضای امن، دوباره با هم ملاقات کنند، بیشتر می‌شود.