برانکو که اخیراً به‌عنوان مشاور فنی دالیچ با فدراسیون فوتبال امارات همکاری می‌کند در گفت‌وگویی با رسانه‌های این کشور درباره نتایج در فوتبال ایران و صعود تیم ما به جام‌جهانی ۲۰۰۶ گفت: «آن صعود، یک نتیجه بی‌سابقه بود. در واقع آن زمان صعود به جام جهانی بسیار دشوارتر بود چون فقط پنج تیم از مقدماتی آسیا می‌توانستند به صورت مستقیم و غیرمستقیم صعود کنند. متاسفانه در آلمان مشکلات زیادی با غیبت چند بازیکن داشتیم اما با این حال تاثیر بسیار خوبی گذاشتیم. می‌توانم بگویم بهترین نتایج ایران در ۴۰ سال اخیر را به دست آوردیم». در بزرگی برانکو بحثی نیست؛ او هم در تیم ملی منشاء اتفاقات خوبی بود؛ هم از پرسپولیس تیمی ساخت که با پنجره‌های بسته هم قهرمانی‌های متعدد کسب کرد؛ هم تا فینال آسیا رفت، حتی فینالیست شدن تیم یحیی گل‌محمدی هم بی‌ارتباط به ساختاری نبود که طراحش برانکو بود. اما این ادعا که بهترین نتایج 40 سال اخیر را با او به دست آوردیم کمی عجیب است؛ او با تیم ملی امید قهرمان آسیا شد، اگر بدشانسی و ناداوری نبود در جام ملت‌های 2004 فینالیست می‌شدیم؛ اما در جام جهانی 2006 با بهترین امکانات و بازیکنان نه مقابل مکزیک خوب بودیم، نه برابر پرتغال، مقابل آنگولا هم ضعیف‌ترین نتیجه ممکن را گرفتیم تا تیمی که در رنکینگ پانزدهم جهان بود با یک امتیاز از سه بازی و تنها دو گل زده و 6 گل خورده در همان مرحله گروهی حذف شود. اصرار برانکو به استفاده از علی دایی ناآماده منشاء حواشی زیاد و دودستگی در تیم بود؛ حواشی که اگر نبودند یا درست مدیریت می‌شدند نتایج دیگری برای تیم ما رقم می‌‍‌خورد. بماند بعد از سال‌ها هنوز علت استفاده برانکو از‌ بازیکنان فولاد مثل میرزاپور، بداوی و... مشخص نیست؛ به‌خصوص میرزاپور که در جام جهانی ضربات زیادی به تیم زد. با این اوصاف اگرچه برآیند کارنامه برانکو در فوتبال ما و حتی تیم ملی مثبت است؛ اما اگر با ظرفیت‌هایی که در اختیار داشت بخواهیم به او نمره بدهیم در برخی مقاطع چندان رضایت‌بخش کار نکرد و ادعای این‌که بهترین نتایج را برای ما آورده کمی دقیق نیست.