در میانه جنگ دشمن آمریکایی- صهیونی علیه ایران، آن هم بعد از شکست کامل متجاوزان، نشست چهارجانبه تهران با حضور مقامات عالی‎رتبه سه کشور ترکیه، عربستان و پاکستان می تواند از اهمیت بالایی برخوردار باشد. در این نشست، نمایندگان و فرستادگان  ویژه این سه کشور شامل، ژنرال عاصم منیر فرمانده ارتش پاکستان، خالد بن سلمان وزیر دفاع عربستان سعودی و ابراهیم کالین دبیر سرویس دستگاه اطلاعاتی ترکیه، با سرلشکر رضایی دبیر شورای عالی امنیت ملی دیدار کردند.بدون تردید هر یک از 
شرکت کنندگان در نشست تهران، دیدگاه هایی با نیت های آشکار و پنهان داشته‌اند. اما پرسش اصلی آن است که حرف اصلی تهران در این نشست و آن هم در میانه جنگ چیست؟حرف اصلی تهران به عبارت ساده ، یک جمله بیشتر نیست و آن اینکه: «امنیت منطقه راهبردی غرب آسیا، باید درون‎زا و به دست کشورهای منطقه تامین شود.» این حرف از منطق قوی برخوردار است. نظریه امنیت دسته جمعی که از سوی ایران در این نشست، از سوی دبیر شورای عالی امنیت ملی مطرح شد؛ نظریه ای است که جمهوری اسلامی قریب نیم قرن پیش مطرح کرد. بر اساس این نظریه، عامل اصلی بحران‌ها و ناامنی‌ها در منطقه، بیگانگان و از جمله آمریکا و رژیم صهیونی هستند. وقتی جمهوری اسلامی چنین نظریه ای را بعد از پیروزی انقلاب اسلامی مطرح کرد؛ معنایش این است که ایران برای هیچ یک از کشورهای منطقه تهدید امنیتی نیست.اما متأسفانه بیگانگان چشم دوخته به منابع و ذخایر کشورهای منطقه، با پروژه ایران هراسی، هم کشورهای منطقه را به گاوشیرده برای دوشیدن تبديل کردند و با فروش سلاح و تجهیزات نظامی به این کشورها، به صنعت اسلحه سازی خود رونق بخشیدند؛ و هم به بهانه تأمین امنیت این کشورها، پایگاه های متعدد نظامی در هر یک از این کشورها ایجاد نمودند.جنگ تحمیلی سوم از سوی دشمن آمریکایی- صهیونی علیه کشور عزیزمان ایران، نشان داد که امنیت برون‎زا به درد هیچ یک از این کشورها نخورد. حال سوال این است که آیا رهبران کشورهای منطقه، به این بلوغ فکری و سیاسی رسیده‌اند که باید با در پیش گرفتن راهبرد امنیت دسته جمعی از یک سوی، و تلاش برای بیرون کردن بیگانگان از منطقه از دیگر سوی، گام های بلندی را برای ساخت امنیت پایدار در منطقه بردارند یا نه؟: «آینده قضاوت خواهد کرد.»