در سه ماه گذشته هر بار که مخاطبان صفحه خبرها را باز می‌کردند، یک چیز در مشهد ثابت بود: بحران. یک روز «بی‌آبی»، روز بعد «ریزگرد»، روز بعدتر «آلودگی هوا». آن‌قدر این تیترها تکرار شده که تصویر مشهد در سه ماه گذشته تحت تاثیر این مسائل بوده است. عجیب نیست که ذهن مردم کم‌کم به همین تصویر عادت کند!
واقعیت این است که بحران‌ها را نمی‌شود انکار کرد؛ اما آنچه در روایت رسانه‌ای مشهد دیده نمی‌شود، «نقشه راه» است. خبری از این که چه کسی چه برنامه‌ای دارد، چه مرحله‌ای اجرا شده یا نشده، یا اصلاً چه داده‌ای پشت این تیترهاست، نیست. نتیجه‌اش این می‌شود که افکار عمومی در خلأ اطلاعات، بدترین برداشت ممکن را می‌سازد.
این وضعیت فقط یک چالش رسانه‌ای نیست؛ یک تهدید مستقیم برای برند و اقتصاد مشهد است. شهری که میلیون‌ها زائر دارد و بخش بزرگی از درآمدش به تصویر عمومی‌اش گره خورده، نمی‌تواند در فضای رسانه‌ای رها و بی‌پناه باشد. تیترها اگر پاسخ نداشته باشند، تبدیل می‌شوند به تصویری که آرام‌آرام روی ذهن مردم حک می‌شود.
مردم حق دارند بدانند چه می‌گذرد، اما حق دارند بدانند «چطور» قرار است از آن عبور کنیم. وقتی این بخش گفته نمی‌شود، فاصله مردم با حکمرانی بیشتر می‌شود.
امروز مشهد بیش از هر زمان دیگری نیاز دارد روایتش را پس بگیرد؛ نه با پنهان‌کاری، بلکه با شفافیت، داده، برنامه‌ و گفت‌وگوی مستقیم با مردم. بحران‌ها اگر با توضیح همراه شوند، قابل تحمل‌ترند؛ اما اگر رها شوند، هم بحران می‌مانند، هم داغ باقی‎مانده‌شان روی پیشانی شهر می‌نشیند.
اگر مدیران ، برنامه عبور از بحران‌های آب، ریزگرد و آلودگی‌هوا را با مردم درمیان نگذارند، این بلاتکلیفی ایجادشده در سطح افکارعمومی، موجب این برداشت می‌شود که مشهد راه چاره‌ای ندارد، برداشتی که اگر عمومیت پیدا کند اول برند و بعد اقتصاد شهر ضربه آن را خواهد خورد.
 آیا واقعا برنامه‌ای برای برون‌رفت از این سه بحران در مشهد وجود ندارد؟ زمان گفت‎وگو با مردم است.