​​​​​​​
پس از پایان جنگ ۱۲روزه میان ایران و رژیم صهیونیستی، بسیاری از تحلیلگران تصور کردند که آتش‌بس نظامی به معنای پایان رویارویی است اما واقعیت میدان سیاست بین‌الملل مسیر دیگری را نشان داد. شکست رژیم صهیونیستی در تحقق هدف اعلام‌شده‌اش یعنی وارد کردن ضربه‌ای تعیین‌کننده به ساختار سیاسی ایران این بازیگر را وارد مرحله‌ای جدید از تقابل کرد. مرحله‌ای که نه با پهپاد و موشک، بلکه با بازنمایی بحران و جنگ ادراکی دنبال می‌شود. در چنین فضایی، حضور رهبر انقلاب در مراسم عمومی فاطمیه امسال، و بازگشت نوحه‌های ایران‌محور در حسینیه امام خمینی(ره)، به‌عنوان دو اقدام مؤثر، نقش مهمی در خنثی‌سازی سناریوی جدید رژیم صهیونیستی ایفا کرد.
مرحله جدید تقابل
بر اساس تجربه‌های جنگ‌های نامتقارن، زمانی که یکی از طرف‌ها در عرصه نظامی ناکام می‌ماند، به‌سرعت تلاش می‌کند میدان نبرد را تغییر دهد. پس از آن که رژیم صهیونیستی در عملیات ۱۲ روزه نتوانست اهداف مدنظر خود از جمله ایجاد شکاف در ساختار حکمرانی را محقق کند و با موشک‌باران‌های دقیق سپاه مجبور به آتش‌بس شد، وارد مرحله جنگ پس از جنگ شد.  در این مرحله، دو محور اصلی دنبال شد: اول ساختن تصویر ایران به‌عنوان کشوری در وضعیت فوق‌بحران امنیتی برجسته‌سازی شایعات مربوط به عدم حضور رهبرانقلاب در برخی مراسم‌ها و تلاش برای ایجاد ادراک ناپایداری امنیتی دوم اختلاف‌افکنی اجتماعی؛ تمرکز بر شکاف‌های فرهنگی، اقتصادی و هویتی برای تضعیف سرمایه اجتماعی و ایجاد دوقطبی‌. این دو محور، ستون‌های اصلی پروژه‌ای بودند که هدف آن جلوگیری از تثبیت پیروزی ایران در جنگ سخت و تبدیل آن به فرسایش اجتماعی و سیاسی در داخل کشور بود.
سیگنالی در برابر روایت بحران
در چنین صحنه‌ای، حضور رهبرانقلاب در مراسم عمومی فاطمیه اهمیت مضاعفی پیدا می‌کند. این حضور نه یک اقدام نمایشی، بلکه یک اقدام ادراکی بود که دقیقاً در نقطه نیت دشمن عمل کرد. طبیعی است که پس از ترورهای سال‌های اخیر و فضای پرتنش منطقه، تیم حفاظت عالی‌ترین مقام کشور پروتکل‌های دقیقی را رعایت کند اما این مسئله به‌هیچ‌وجه به معنای وجود بحران امنیتی نیست.
دشمن، همین فاصله طبیعی را تبدیل به روایت ساختگی کرد؛ روایتی که می‌کوشید نشان دهد ایران هنوز در وضعیت فوق‌العاده است و امکان بازگشت به وضع عادی وجود ندارد. حضور عادی و با طمانینه  رهبری در مراسم امسال، این روایت را از مبنا بی‌اعتبار کرد. سیگنال ساده اما مهم این حضور آن بود که ثبات ایران نه‌تنها مختل نشده، بلکه جریان عادی‌سازی پس از جنگ با سرعت در حال پیشروی است.
 بازگشت به امر ملی
همزمان با محور امنیتی، بخش دیگری از تقابل دشمن در حوزه اجتماعی دنبال می‌شد. رسانه‌های خارجی تلاش کردند جنگ را از عرصه نظامی به فضای عمومی ایران منتقل کنند با تأکید بر اختلافات، شکاف‌های فرهنگی و برجسته‌سازی دوگانه‌های هویتی. پاسخ رهبر انقلاب به این پروژه، نه از مسیر خطابه‌های احساسی، بلکه از مسیر بازتعریف نمادهای فرهنگی صورت گرفت. توصیه به مداح مراسم برای خواندن نوحه‌های ایران‌محور از جمله «ایران ای سرای امید» در حسینیه امام خمینی(ره)، تحولی بود که کمتر در سال‌های اخیر دیده شده است. این پیام را به‌طور ضمنی در خود داشت که در شرایط جنگ ادراکی، تکیه بر امر ملی و تقویت حس مشترک ایرانی بودن، یک ضرورت امنیت ملی است.
چگونه این دو اقدام، سناریوی رژیم صهیونیستی را خنثی کرد؟
برای درک اثر این دو اتفاق باید به معماری جنگ ادراکی دشمن توجه کرد. رژیم صهیونیستی تلاش داشت دو گزاره را در ذهن مخاطب ایرانی و بین‌المللی تثبیت کند یک  ایران دچار بحران امنیتی مزمن است و دوم اینکه جامعه ایران دچار شکاف هویتی و ناتوان از شکل‌دهی وحدت ملی است. به عبارت دیگر، رهبری، میدان جنگ را از حالت دفاعی به حالت فعال و ابتکاری تغییر داد. بجای واکنش به روایت‌های بیرونی، با معنادار کردن رفتارهای عادی ابتکار روایت سازی از شرایط موجود در کشور را از دست رسانه های دشمن پس گرفت.