چیزی به شروع بزرگ‌ترین جام جهانی تاریخ نمانده و تب‌وتاب این رقابت‌ها بیش از هرزمان دیگری به چشم می‌آید. با برگزاری پلی‌آف‌ها درهفته گذشته، تکلیف شش تیم باقی‌مانده مشخص شد و دراین میان اتفاقات جالبی هم رخ داد؛ از ناکامی دوباره ایتالیا در رسیدن به جامی۴۸ تیمی گرفته تا بازگشت تاریخی عراق پس از۳۰ سال. اما دردل این هیاهو، یک نکته مهم کمتر دیده می‌شود: ستاره‌هایی که فرصت حضور در این تورنمنت را از دست داده‌اند. بازیکنانی مانند دوناروما، لواندوفسکی، کواراتسخلیا، بارلا و اوسیمن که هرکدام مهره‌ای کلیدی درتیم‌های خود هستند و ارزش بالایی درفوتبال اروپا دارند، اما جام جهانی را فقط ازخانه تماشا خواهند کرد. این غیبت‌ها، بخشی تلخ از جذابیت همیشگی فوتبال است.
​​​​​​​
هت‌تریک ناکامی لاجوردی‌ها
برای سومین دوره پیاپی، تیم ملی فوتبال ایتالیا، قهرمان چهار دوره جام جهانی، از صعود به این رقابت‌ها بازماند. اززمان قهرمانی درسال 2006، آتزوری‌ها روز خوشی درجام جهانی ندیده‌اند. آن ها درسال‌های 2010 و 2014 در مرحله گروهی حذف شدند و اکنون برای سومین بارمتوالی، جایی درمیان تیم‌های حاضر درجام جهانی ندارند. ایتالیا دراین مدت تنها یک بازی را در جام جهانی پیروز شده است (مقابل انگلیس درسال 2014). پس ازشکست درضربات پنالتی مقابل بوسنی و هرزگوین دربازی پلی‌آف، آن ها مجبورخواهند بود دوباره از خانه، این رقابت‌ها را تماشا کنند. اگرچه تیم ملی ایتالیا دیگرآن قدرت ترسناک دهه‌های گذشته را ندارد و این موضوع دربازی‌های اخیر و شکست‌های عجیب مقابل تیم‌هایی چون نروژ مشهود بود، اما از تیمی که چهار بار قهرمان جهان شده، انتظار می‌رفت که حداقل بتواند تیمی با رتبه ۷۱ فیفا را که تنها برای دومین بار به جام جهانی می‌رود، شکست دهد. اما هرچه بود، ایتالیا بازهم ناکام ماند و ثمره آن استعفای جناروگتوزو و نابودی رویای یک نسل دیگر از آتزوری بود.
نسلی که به انتظار عادت کردند!
نسل کنونی بازیکنان ایتالیایی، از جمله ساندرو تونالی، فدریکو دیمارکو، نیکولو بارلا و الساندرو باستونی (که برخی او را مقصر اصلی عدم صعود ایتالیا می‌دانند و حتی معتقدند نباید دیگر در سری آ بازی کند!)، هنوز منتظر فرصتی برای حضور دریک تورنمنت جهانی هستند.
 شاید مشهورترین نام در میان این بازیکنان، جیجی دوناروما باشد که اتفاقا در بازی پلی‌آف نمایش خوبی داشت. دوناروما که برنده جایزه یاشین و بهترین بازیکن یورو2020 شده، به عنوان یکی از بهترین دروازه‌بانان نسل خود شناخته می‌شود. اما مردی که در 16سالگی با اولین بازی خود برای میلان، هواداران را شگفت‌زده کرد، حالا باید تا ۳۰ سالگی صبر کند تا شاید اولین فرصت حضور درجام جهانی را به دست آورد.
 البته ناکامی ایتالیا را نمی‌توان به گردن یک یا چند بازیکن انداخت. مشکل عمیق‌تر از این حرف‌هاست؛ از ساختار فوتبال پایه گرفته تا مدیریت و انتخاب‌های فنی. با این حال، این نسل باید امیدوار بماند که شاید در ۲۰۳۰ بتواند این طلسم را بشکند.
حسرت نسل طلایی نیجریه
نیجریه می‌توانست یکی از جذاب‌ترین تیم‌های این جام باشد. تیمی با خط حمله‌ای ترسناک که در رأس آن ویکتور اوسیمن قراردارد. اما نتایج ناامیدکننده در مرحله گروهی و سپس شکست در پلی‌آف مقابل کنگو، همه چیز را خراب کرد. سوپرایگلز درگروهی نه‌چندان دشوار، نتوانست عملکردی باثبات داشته باشد و در نهایت از صعود بازماند. این درحالی است که بازیکنانی مانند آدمولا لوکمن و الکس ایووبی هم درترکیب حضورداشتند اما نتوانستند انتظارات را برآورده کنند.
 این تیم دربازی دوستانه برابرتیم ملی کشورمان نشان داد که چقدر منسجم و قدرتمند است و شاید اگر بداقبالی گریبان‌گیرشان نمی‌شد، می‌توانستیم شاهد رقابت جذابی میان گلزنان برتری چون اوسیمن و کریستیانو رونالدو درمرحله گروهی باشیم. درکنار نیجریه، تیم‌هایی چون دانمارک، اسلوونی، گرجستان و لهستان هم با وجود داشتن بازیکنان برجسته، نتوانستند به جام جهانی صعود کنند.


جامی بدون کواردونا و مهاجمان کلاسیک تراز اول!
جام جهانی پیش رو، بدون حضور برخی ازبزرگ‌ترین مهاجمان سال‌های اخیر برگزار می‌شود؛ اتفاقی که قطعا روی کیفیت فنی مسابقات تأثیر خواهد گذاشت. رابرت لواندوفسکی یکی از همین نام‌هاست؛ مهاجمی که سال‌ها در بالاترین سطح فوتبال اروپا درخشیده اما پس از شکست ۳ بر۲ لهستان مقابل سوئد در پلی‌آف حالا آخرین فرصت خود برای حضور در جام جهانی را از دست داده است. این شکست به نوعی پایان دوران حرفه‌ای لوا در سطح ملی هم بود، چرا که این بازیکن ۳۷ ساله پس از بازی به بازنشستگی اشاره کرد. در کنار او، پیر امریک اوبامیانگ هم از رسیدن به جام بازمانده، بازیکنی که هرگز طعم حضور در این تورنمنت را نچشیده و به نظر می‌رسد با توجه به سنی که دارد (36 سال) این حسرت تا پایان دوران حرفه‌ای‌اش باقی بماند.
 اما شاید مهم‌ترین غیبت برای ویکتور اوسیمن باشد. ستاره گالاتاسرای که در اوج دوران حرفه‌ای خود قرار دارد، قربانی ناکامی تیمی نسل طلایی نیجریه شد. او در مسابقات مقدماتی هشت گل به ثمر رساند، اما مصدومیت و عملکرد ضعیف سایر بازیکنان مانند الکس ایوبی و ویلفرد اندیدی، مانع از صعود عقاب‌ها شد. اوسیمن تا جام جهانی بعدی ۳۰ ساله خواهد بود و به نظر می‌رسد بهترین سال‌های فوتبالی او در سطح جهانی به هدر رفته است. 
در نهایت، خویچا کوارتسخلیا هم نماد یک ستاره تنها در یک تیم متوسط است. او در مقدماتی جام جهانی دو گل به ثمر رساند، اما گرجستان در نهایت با اختلاف زیاد پشت سر اسپانیا و ترکیه قرار گرفت. درخشش فردی او برای جبران ضعف تیمی کافی نبود و یکی از تکنیکی‌ترین وینگرهای حال حاضر دنیا، جام جهانی را از دست داد.