آقای ظریف! دنیای پس از جنگ ، دنیای پیش از جنگ نیست!
نویسنده: صادق علیزاده
مترجم:
متن منتشر شده جناب ظریف در فارینافرز و پلن پیشنهادی ایشان برای پایان نزاع فعلی با آمریکا یک ایراد گلدرشت از جنس اعوجاج شناخت وضعیت فعلی دارد. منطق حاکم بر آن با همان منطق پیش از جنگ نگاشته شده. انگار نه انگار جنگی رخ داده و ایالات متحده بعد از سالها تحریم، مهمترین کارت بازیاش(تهدید نظامی) را مصرف کرده و به نتیجه راهبردی مدنظر نرسیده و حالا کارت دیگری هم ندارد.
مهمترین مسئله فعلی ایران برقراری یک نظام و معادلۀ امنیتی جدید در منطقه است. همه مسائل دیگر «فرع» این ماجرا هستند. چرا نباید از فرصت تاریخی و موفق بیرون آمدن ایران از این معرکه برای تغییر قواعد امنیتی منطقه استفاده کرد؟ حالا و بعد از این جنگ ایران غیر از تنگه میتواند در مواردی مثل میزان و کیفیت حضور نظامی آمریکا در منطقه یا حضور آشکار اسرائیل در خلیج فارس ارادهاش را تحمیل کند.
حجم هزینهای که کشور داده و خونی که از ایرانیان ریخته شده حالا یک امکان و فرصت مسلم تاریخی خلق کرده که باید در حوزه راهبرد تبدیل به ما به ازاهای مشخص شود بهگونهای که تهدید موثر دشمن را در اطراف ایران خنثی کند. اتفاقا راه بیمه کردن کشور در برابر جنگهای بعدی از این مسیر میگذرد نه پیشنهادهایی که آقای ظریف در متنشان به آن اشاره کردهاند.
موفقیت تاریخی و مقاومت ملی ایرانیان برای کشور خلق قدرت کرده. باید این قدرت را تبدیل به امتیازات راهبردی سنگین کرد از جمله تعیین معادله جدید امنیتی در منطقه و کاهش تهدید موثر آمریکا وگرنه پیشنهادهای اشاره شده در متن آقای ظریف هیچ تضمینهای اجرایی ندارند و ممکن است هر آن به همان سرنوشتی دچار شوند که برجام به اراده طرف آمریکایی دچارش شد.
جمعبندی: منطق رفتاری ایران در معادلات منطقه بعد از این جنگ «باید» با منطق پیش از جنگ متفاوت باشد. چرا؟! چون ایالات متحده مهمترین کارت بازیاش را که حمله نظامی بود،سوزاند و به نتیجه دلخواه نرسید. پیشنهادها و متن آقای ظریف این موقعیت تاریخی را نادیده گرفته و بهگونهای طرح مسئله کرده که انگار ایران و آمریکای بعد از جنگ، همان ایران و آمریکای قبل از جنگند.
ایران و آمریکای بعد از جنگ اخیر، ایران و آمریکای پیش از جنگ نیستند. خاورمیانه بعد از جنگ، خاورمیانه پیش از جنگ نیست. متن جناب ظریف یک بازگشت به عقب راهبردی است و موفقیت و فرصت تاریخی ایران در مقطع فعلی را نادیده میگیرد. دنیای پس از جنگ، دنیای پیش از جنگ نیست آقای ظریف! نباید به عقب برگشت.
مهمترین مسئله فعلی ایران برقراری یک نظام و معادلۀ امنیتی جدید در منطقه است. همه مسائل دیگر «فرع» این ماجرا هستند. چرا نباید از فرصت تاریخی و موفق بیرون آمدن ایران از این معرکه برای تغییر قواعد امنیتی منطقه استفاده کرد؟ حالا و بعد از این جنگ ایران غیر از تنگه میتواند در مواردی مثل میزان و کیفیت حضور نظامی آمریکا در منطقه یا حضور آشکار اسرائیل در خلیج فارس ارادهاش را تحمیل کند.
حجم هزینهای که کشور داده و خونی که از ایرانیان ریخته شده حالا یک امکان و فرصت مسلم تاریخی خلق کرده که باید در حوزه راهبرد تبدیل به ما به ازاهای مشخص شود بهگونهای که تهدید موثر دشمن را در اطراف ایران خنثی کند. اتفاقا راه بیمه کردن کشور در برابر جنگهای بعدی از این مسیر میگذرد نه پیشنهادهایی که آقای ظریف در متنشان به آن اشاره کردهاند.
موفقیت تاریخی و مقاومت ملی ایرانیان برای کشور خلق قدرت کرده. باید این قدرت را تبدیل به امتیازات راهبردی سنگین کرد از جمله تعیین معادله جدید امنیتی در منطقه و کاهش تهدید موثر آمریکا وگرنه پیشنهادهای اشاره شده در متن آقای ظریف هیچ تضمینهای اجرایی ندارند و ممکن است هر آن به همان سرنوشتی دچار شوند که برجام به اراده طرف آمریکایی دچارش شد.
جمعبندی: منطق رفتاری ایران در معادلات منطقه بعد از این جنگ «باید» با منطق پیش از جنگ متفاوت باشد. چرا؟! چون ایالات متحده مهمترین کارت بازیاش را که حمله نظامی بود،سوزاند و به نتیجه دلخواه نرسید. پیشنهادها و متن آقای ظریف این موقعیت تاریخی را نادیده گرفته و بهگونهای طرح مسئله کرده که انگار ایران و آمریکای بعد از جنگ، همان ایران و آمریکای قبل از جنگند.
ایران و آمریکای بعد از جنگ اخیر، ایران و آمریکای پیش از جنگ نیستند. خاورمیانه بعد از جنگ، خاورمیانه پیش از جنگ نیست. متن جناب ظریف یک بازگشت به عقب راهبردی است و موفقیت و فرصت تاریخی ایران در مقطع فعلی را نادیده میگیرد. دنیای پس از جنگ، دنیای پیش از جنگ نیست آقای ظریف! نباید به عقب برگشت.
10 صفحه اول
پربازدیدترین اخبار
