​​​​​​​

مهم‌ترین نکته درباره مصرف باقلا مربوط به افرادی است که دچار کمبود آنزیم گلوکز۶فسفات دهیدروژناز (G6PD) هستند. مصرف باقلا در این افراد باعث تخریب گلبول‌های قرمز (همولیز) و بروز کم‌خونی حاد می‎شود؛ حالتی که در اصطلاح به آن فاویسم گفته می‌شود.
نشانه های این وضعیت ممکن است چند ساعت تا چند روز پس از مصرف باقلا ظاهر شود، مهم‌ترین علایم شامل ضعف و بی‌حالی شدید، رنگ‌پریدگی، زردی پوست یا چشم‌ها، تیره شدن ادرار، سرگیجه یا بی‌قراری است.
افرادی که می‌دانند دچار کمبود آنزیم G6PD هستند، باید از مصرف باقلا خودداری کنند؛ در برخی موارد حتی تماس با گرده یا گیاه باقلا نیز ممکن است باعث بروز علایم شود. همچنین این افراد باید هنگام مصرف داروهای جدید، این موضوع را با پزشک یا داروساز درمیان بگذارند.
در برخی موارد، نخستین نشانه کمبود G6PD در کودکان پس از مصرف باقلا ظاهر می‌شود، اگر کودکی پس از مصرف باقلا دچار بی‌حالی غیرمعمول، رنگ‌پریدگی، زردی یا تیره شدن ادرار شد، لازم است موضوع جدی گرفته شده و برای ارزیابی پزشکی اقدام شود.در خانواده‌هایی که سابقه این کمبود وجود دارد، انجام آزمایش غربالگری می‌تواند کمک‌کننده باشد.
 برخی افراد به باقلا حساسیت دارند که می‌تواند به واکنش‌های آلرژیک مختلف منجر شود.علایم این حساسیت‌ها ممکن است از خارش و قرمزی پوست که می‌تواند آزاردهنده باشد، تا مشکلات تنفسی شدید که نیازمند مراقبت فوری پزشکی است، متفاوت باشد. ایجاد چنین واکنش‌هایی نتیجه واکنش سیستم ایمنی بدن به پروتئین‌ها یا دیگر مولکول‌های موجود در باقلا است که بدن به اشتباه آن‌ها را به عنوان عوامل مضر تشخیص می‌دهد و واکنش نشان می‌دهد.
علایم حساسیت به باقلا شامل خارش و قرمزی پوست است که ممکن است به سرعت پس از مصرف آن ظاهر شود. ورم لب‌ها، زبان و گلو نیز از علایم شایع است که می‌تواند به بسته شدن راه‌های هوایی منجر شود و خطر خفگی را افزایش دهد. مشکلات تنفسی مانند خس‌خس و تنگی نفس نیز ممکن است بروز پیدا کند که نشان‌دهنده تاثیر بر سیستم تنفسی است. علاوه بر این، دل‌درد و تهوع نیز از علایم گوارشی این حساسیت‌هاست که می‌توانند به شدت کیفیت زندگی فرد را تحت تاثیر قرار دهند. این علایم نیازمند تشخیص پزشکی و مدیریت مناسب هستند تا از بروز عوارض جدی‌تر جلوگیری شود.