27 اسفند 1402، دانشگاه تهران میزبان مراسمی بود با عنوان «آیین بزرگداشت ۱۷۵۷سالگی سنت دانشگاهی در ایران‌زمین» و از دو سال قبل تا امروز، این تاریخچه به 1759 سال رسیده است. یعنی عمر نهاد آموزش در ایران 4.5 برابر بیشتر از آمریکا و 22 برابر بیشتر از تاسیس رژیم صهیونیستی در سرزمین های اشغالی است.  امروز که وزیر علوم خبر می دهد، در حملات وحشیانه دشمن آمریکایی و صهیونی تاکنون بیش از 30 دانشگاه کشور مورد هجوم قرار گرفته، خودشان می دانند که علم و ادب و فرهنگ و فرزانگی در سلول سلول مردمان این سرزمین ریشه دارد و «دانش» در ایران با فرود آمدن موشک بر دانشگاه هایش از بین نمی رود؛ بلکه استاد و دانشجو و دانش آموزان در این خاک پاک، با انگیزه و اراده افزون، دوباره چرخه علم و دانش را به حرکت درخواهند آورد. همان طور که نبی مکرم اسلام(ص) در 1400 سال قبل فرمود: «اگر علم در ثریا باشد مردانی از سرزمین پارس به آن دست خواهند یافت.»
​​​​​​​
یک جنایت باورنکردنی، اما واقعی
  امروز آن روی سکه جنایات و شرارت های آمریکا و خوی خونخواری صهیونی برای اغلب مردم جهان رو شده است. آن ها به بهانه کمک به جهان و بشریت، از هرجنایتی که از دستشان بر آید، کوتاهی نمی کنند. یک روز به بهانه بمب هسته ای، یک روز به بهانه حقوق بشر و یک روز به بهانه مقابله با تروریسم به کشورها و ملت ها هجوم می آورند و مردم را به خاک و خون می کشانند؛ جنایاتی که گاهی باورنکردنی است. حسین سیمایی صراف، وزیر علوم دیروز در بازدید از دانشگاه شهید بهشتی که دو روز قبل هدف حمله قرار گرفت، گفت: هفته گذشته دانشگاه علم و صنعت و پیشتر دانشگاه صنعتی اصفهان و دیگر مراکز تحقیقاتی هدف حمله وحشیانه قرار گرفت و تا امروز بیش از ۳۰ دانشگاه کشور مورد حمله مستقیم قرار گرفته است که در عصر حقوق بشر و حقوق بین‌الملل، باورنکردنی است. او همچنین 9 فروردین و پس از حمله به دانشگاه علم و صنعت گفته بود: مسیر علمی کشور ما همواره مداوم بوده و اختلال دشمن مانع آن نمی‌شود، ولو آنکه با تجاوز دشمن خلل بزرگی در آن ایجاد شود، مسیر علم مختل نمی‌شود. باید بگوییم که دشمن واقعاً مایوس شده از این که بتواند ملت را به ستوه بیاورد، لذا در اهداف شومش دانشگاه را هم هدف قرار داده است. 
حمله به دانشگاه چرا؟
همان طور که وزیر علوم به آن اشاره کرده، دشمن اکنون که در دستیابی به اهداف متوهمانه اش ناامید شده، الگوی جنگی اش را به سمت و سوی زیرساخت های ایران تغییر داده است که از جمله آن زیرساخت های علمی و فناوری است؛ آن ها از این که ایران در سه دهه اخیر در شمار کشورهای پیشگام جهان در «تولید علم» بوده، به شدت رنج می برند. نورنیوز رسانه نزدیک به شورای عالی امنیت ملی، این طور تحلیل کرده است: «جنگ مدرن بیش از آنکه نبرد بر سر دارایی‌های موجود باشد، نبرد بر سر «نیروی انسانی آینده» است. حمله به دانشگاه، حمله به چرخه آموزش، پژوهش و نیروسازی است؛ چرخه‌ای که یک ملت برای بازسازی پس از جنگ بیش از هر چیز به آن نیاز دارد. در جنگ‌های قرن بیست‌ویکم، توان علمی و فناوری به اندازه توان نظامی تعیین‌کننده شده؛ از این رو، تضعیف دانشگاه یا حذف استادان عملاً بخشی از تضعیف قدرت ملی است. مهاجم با نابود کردن زیرساخت‌های علمی، آینده رقیب را هدف می‌گیرد؛ آینده‌ای که شاید در کوتاه‌مدت دیده نشود، اما در بلندمدت، توسعه علمی و فناوری کشور هدف را تخریب می‌کند.»
شهادت 5 استاد و 60 دانشجو
در این حملات وحشیانه که خوی عصر حجری دشمن آمریکایی- صهیونی را نشان می دهد، بنابر اعلام وزارت علوم تا روز گذشته 5 استاد و 60 دانشجو به شهادت رسیده اند. البته که طی جنگ 12 روزه  نیز 15 استاد و 13 دانشجو، خونشان توسط این جنایتکاران ددمنش تاریخ، روی زمین ریخته شد.
 

  

استاد مطالعات جهان دانشگاه تهران تحلیل می کند
حمله به دانشگاه چرا؟
دکتر زهره خوارزمی، استاد دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران  و  دبیر بخش بین الملل کنگره جهانی حضرت رضا(ع)، در گفت وگو با خراسان و در تحلیل چرایی حمله به دانشگاه و مراکز علمی توسط دشمنان آمریکایی صهیونیستی  به دو نکته اشاره می کند. خوارزمی می گوید: بدنه تمدنی ایران با آمریکا  و رژیم صهیونی قابل مقایسه نیست. در عین حال این نکته نیز خیلی مهم است که در منظر آمریکایی اهمیت و جایگاه دانشگاه کاملا شناخته شده است.  چون پیوریتن هایی که از اروپا وارد خاک آمریکا شدند (پیوریتن ها گروهی از پروتستان ها هستند که در تاریخ اولیه آمریکا نقش مهمی ایفا کردند) و این کشور را ساختند، تحصیل، علم و ساخت دانشگاه و مراکز علمی جزو    رویکرد  و اولویت شان  بوده است. چنانکه دانشکده الهیات دانشگاه هاروارد جزو اولین نهادهایی بود که این پیوریتن های مسیحی ساختند. اما نکته ای که لازم است بدانیم آن ها همیشه از دانش به عنوان سلاح استفاده کردند. یعنی برای خودشان دانشگاه ساختند در عین حال دیگران را همچون بردگان، تهیدستان و حتی زنان را تا سال ها از دسترسی به آموزش و دانش محروم می کردند. یعنی اساسا در ذهنیت غربی و به خصوص آمریکایی، دانش یک سلاح است. در واقع، وقتی از آنان دانش گرفته شود، یعنی آن ها بی سلاح شده اند. از این رو، این تفکر در ذات آنان نهادینه است و امروز تلاش می کنند با حمله به دانشگاه های ایران، یک سلاح موثر و ارزشمند را از آینده ما بگیرند که البته این بی شک شبیه خوابی است که هیچ گاه تعبیر نخواهد شد.استاد دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران در تحلیل نکته دوم خود چنین می گوید: در این جنگ، آنان هم به جمعیت های غیرنظامی و خانه های مردم حمله می کنند و هم  صنایع و زیرساخت ها همچون پتروشیمی، فولاد، داروسازی، نفت و... را هدف قرار می دهند. حالا «دانشگاه» حلقه واسط میان صنعت و جامعه است و در واقع دانشگاه  نقطه اتصال بین همین مردم با صنعت کشور است. به نوعی آن ها تلاش می کنند با زدن این حلقه واسط، در میان جامعه احساس ناامنی و ناامیدی ایجاد کنند.دکتر خوارزمی، در این باره از تجربه و مشاهداتش در دانشگاه می گوید: ولی در نهایت آن چه ما میان اغلب مردم می بینیم و شخصا من در بین همکاران خودم در دانشگاه تهران، استادان و دانشجویان می بینم، این است که عزم و اراده آنان برای ساختن کشور و دفاع از هویت و وطن و انسجام آن که در این جنگ نیز افزون شده است، آن قدر قوی است که با وجود این آسیب ها، این دانشگاه ها و مراکز علمی، دوباره بهتر از قبل، ان شاءا... ساخته خواهد شد و این عزم برای پیشرفت ایران مصمم تر خواهد بود.