افزایش نرخ بلیت اتوبوس و مترو در این بازه زمانی اتفاق تازه ای نیست؛ این موضوع تقریباً هر سال در قالب بودجه شهرداری و مصوبات شورای شهر و متناسب با هزینه‌های جاری حمل‌ونقل عمومی مطرح و اجرا می‌شود و از نظر ساختاری نیز امری طبیعی در مدیریت شهری به شمار می‌رود. با این حال، آنچه این بار واکنش‌ها و گلایه‌های مردمی را به همراه داشته، نه اصل افزایش قیمت، بلکه زمان اجرای آن است.
مشهد این روزها مانند بسیاری از شهرهای کشور تحت تأثیر شرایط خاص و فضای ناشی از وضعیت جنگی قرار دارد؛ فضایی که بیش از هر چیز نیازمند همدلی، همراهی و درک متقابل میان مدیران شهری و شهروندان است، البته مدیریت شهری مشهد در این شرایط جنگی کشور اقدامات خوب و قابل توجهی داشته است؛ از تدوین بسته ویژه حمایت از شهروندان در شرایط جنگی و اکران های قابل توجه فضای شهری گرفته تا تلاش برای تزریق آرامش به شهروندان از طریق افزایش نظم شهری، گلکاری ها و المان های نوروزی مرتبط با جنگ اما به هرحال در چنین شرایطی، حتی تصمیم‌های معمول و تکرارشونده نیز اگر در زمان نامناسب اجرا شوند، می‌توانند احساس نارضایتی میان مردم را افزایش دهند.
 از سوی دیگر، هنوز وعده‌ای که درباره حمل‌ونقل عمومی رایگان در فروردین داده شده بود در ذهن شهروندان باقی است. شورای شهر مشهد پیشتر اعلام کرده بود که مردم در نخستین ماه سال از یک ماه حمل‌ونقل عمومی رایگان بهره‌مند خواهند شد؛ وعده‌ای که در نهایت در هیئت تطبیق مصوبات در فرمانداری مشهد تایید نشد و به مرحله اجرا نرسید اما توقعی در بین شهروندان ایجاد کرد. همین موضوع باعث شد انتظار عمومی نسبت به حمایت از شهروندان در این شرایط خاص جدی تر شود.
اکنون، همزمانی عملی نشدن آن وعده با اجرای افزایش نرخ بلیت از پانزدهم فروردین، طبیعی است که برای بخشی از افکار عمومی قابل هضم نباشد. شهروندانی که در شرایط اقتصادی دشوار و فضای ملتهب زندگی می‌کنند، بیش از هر زمان دیگری انتظار دارند تصمیم‌های شهری با ملاحظات اجتماعی و روحی جامعه هماهنگ باشد.
 مسئله این نیست که افزایش قیمت بلیت اتوبوس و مترو اصولاً نباید انجام شود؛ هزینه‌های اداره ناوگان حمل‌ونقل عمومی، نگهداری زیرساخت‌ها و خدمات‌رسانی به شهروندان واقعیتی انکارناپذیر است، این که ما در مشهد کمترین میزان بهای بلیت حمل و نقل عمومی در بین کلان شهرها را داریم هم مورد توجه است، اما در کنار این واقعیت، زمان‌بندی تصمیم‌ها نیز بخشی از مدیریت شهری است؛ بخشی که می‌تواند به اندازه خود تصمیم اهمیت داشته باشد.
در شرایطی که جامعه بیش از همیشه به پیام‌های همدلی و همراهی نیاز دارد، شاید بهتر بود اجرای چنین مصوبه‌ای با اندکی تأمل و تعویق همراه می‌شد؛ تصمیمی کوچک که می‌توانست پیام بزرگی از درک شرایط مردم از سوی مدیریت شهری منتقل کند.