ایران بنای درگیری با چند کشور را نداشت، یکی ترکیه که احتمالا اهمیت سوریه تحت اختیار ترکیه و میزان اثرگذاری ایران در آن‎جا یکی از دلایل است، دوم هم پاکستان. پاکستان تحت فشار آمریکاست برای حضور پایگاه‎ها و نیروهایش، پاکستان تحت فشار سعودی‎هاست به دلیل پیمان نظامی اش، پاکستان محل ورود نیروهای جیش الظلم در شرق ایران است، پاکستان می‎تواند با درگیری با طالبان و هند، محور شرق ایران را ناامن تر کند. پاکستان دارای اختلافات جدی نیروهای نظامی با دولت و مردم و نخبگان و علماست، ورود پاکستان به این بازی از چند جهت مفید است. اول آنکه حسن نیت ایران را نشان می‎دهد و فشارهای آمریکا و ایادی اش را به پاکستان می‎تواند مدیریت کند. دوم آنکه بدون جنگ می‎توان صحنه هجوم نیروهای معارض از شرق را تا اندازه ای کنترل کرد، سوم اینکه به فرض شروع جنگ از ناحیه شرق مشروعیت ایران را ثابت می‎کند. این سیاست تا الان موفق بوده. پیام رهبری و توجه به پاکستان اثرات همدلی با مردم و علمای پاکستان را دارد؛ این پذیرش واسطه گری نیز در همین جهت است. البته ایران به چند کشتی هندی هم اجازه عبور از تنگه را داد تا در دعوای پاکستان و هندوستان خود را در یک طرف دعوا تعریف نکند و بی طرفیش را حفظ کند. در پیام رهبری هم به نفی اختلاف پاکستان و افغانستان اشاره شد که باز بی طرفی ایران در آن جبهه نیز حفظ شود. ارتباط با ترکیه و پاکستان و احتمالا مصر برای آینده منطقه لازم است چنان‎که ارتباط با هند می تواند برای آینده دنیای چند قطبی که ایران دنبال می‎کند مفید باشد. البته کلا این نکته را در نظر داشته باشید که آنچه در این زمان از همه چیز مهم‎تر است اثبات قدرت و اقتدار ایران در میدان است. این بحث‎ها در اولویت‎های بعدی قرار دارند. 
اما این را هم بدانیم که موفقیت راهبردی ایران در منطقه بعید است به این سادگی تغییر کند. انتظار از مذاکرات پاکستان باید در حد پنجاه پنجاه باقی بماند. رهبری در پیام خود گفت به فرض بنای بر سکوت جنگ باشد، اشاره به این نکته داشت، اگر دشمن در همین چند روز با شل کن سفت کن های خود سعی کند ایران را شرطی کند، عملا یک اهرم قدرت را به دست آورده. حضور در خیابان یک اثرش گرفتن ضرب این آثار روانی هم هست، ایران در این مذاکرات دائم دست برتر خود را نشان می دهد و اثبات می کند. چارچوب بحث را مشخص می کند، پیش شرط می گذارد، خط قرمز مشخص می‌کند، تهدید می‌کند و... دقت کنید آمریکا فقط چون اسلحه روی شقیقه اش قرار دارد همراهی می کند و الا به محض اینکه کوچک ترین عنصر قدرت و فشار پیدا کند فشار می آورد. حضور مردم کف میدان برای همین خوب است. تنفرشان از مذاکره هم به همین دلیل مفید است اتفاقا. البته بی اعتمادی به مسئولان سم مهلک است. اختلاف ما با هم نیز همین طور. اما اینکه مردم بیش از مذاکرات، از میدان و جنگ و تعیین تکلیف نهایی دفاع کنند، امر مفیدی است، کوچک ترین امیدی به مذاکرات خطاست، اینکه برخی رسانه ای هایمان در پاکستان پیام داده اند که فعلا هیچی ردیف نشده، خط رسانه ای خوبی است. واقعا هم نشده البته. اما امید به مذاکرات و به دشمن خطاست. نام میناب ۱۶۸ هم خوب است، تصویر دخترکان مینابی و لباس های خونی‎شان در هواپیما خوب است، کلا خط رسانه ای ماجرا در کنار بقیه امور در حال حفظ شدن است. این مذاکرات اولین مذاکراتی است که ایران از موضع برتر حاضر می‎شود و از این جهت مهم است.
امیدوارم ذهنیت هیچ یک از مسئولان کوچک‎ترین شباهتی با مذاکرات دهه نودی و بلکه مذاکرات پیش از این جنگ نداشته باشد، که بعید هم هست چنین باشد. کسی که از پای لانچر پا می‎شود می‎رود پای میز مذاکره، مذاکراتش ذاتا فرق می‎کند. برای مذاکره کنندگان هم باید دعا کرد، برای سلامتی‎شان حتی. این دشمن کسی است که رهبران حماس را حین مذاکرات قطر در خود قطر موشکباران کرد. این دشمن کسی است که رئیس جمهور ونزوئلا را دزدید و برداشت برد در خاک خودش که اهرم قدرت و تصویر موفقیت برای خود درست ‌کند. این دشمن کسی است که به اسم خلبان گمشده در ایران نیرو پیاده کرد که اورانیوم غنی سازی شده را بدزدد که شد طبس ۲. بیشرف تر از این دشمن در عالم وجود ندارد. ما منتظریم که دوباره وارد جنگ با این دشمن شر محض بشویم. برای مذاکره کنندگان نیز البته دعا می کنیم. این شب ها، خیابان، مهم تر از زمان جنگ است.