مخاطب گرامی، این وضعیتی که توصیف کردید بین خیلی از زوج‌های تازه‌عقد پیش می‌آید و ریشه‌اش معمولاً در انتظارات ناهماهنگ و حد و مرزهای مبهم میان خانواده‌هاست. بیایید قدم‌به‌قدم نگاه کنیم که چطور می‌شود هم احترام مادر حفظ شود و هم همسرت احساس نکند که تحت فشار یا بی‌عدالتی است. 
1درک نیت مادر
اول از همه، سعی کن نیت مادرت را درک کنی. خیلی وقت‌ها چنین رفتارها از روی مهر، عادت یا انتظارات فرهنگی است، نه به قصد اذیت. او ممکن است تصور کند «عروس خوب» باید در کارهای خانه دست به‌کار باشد و به او کمک کند. درک نیت، نگاه تو را نرم‌تر می‌کند.

2 حمایت از همسرت به‌صورت آرام
در دوران عقد، همسرت هنوز در حال سازگاری با محیط خانواده‌ توست. اگر احساس کند تنها مانده و تو پشتش نیستی، ممکن است دلخوری درونی شکل گیرد. در کنار مادرت، رفتار مؤدبانه نشان بده ولی وقتی تنها هستی با همسرت صادقانه و حمایتی صحبت کن: «می‌دانم شاید گاهی فشار زیادی از طرف مامان باشد، اما می‌خواهم مطمئن باشی من حواسم هست و سعی می‌کنم تعادل برقرار کنم.» این جمله‌ها حس امنیت و همدلی منتقل می‌کند.

3 تنظیم مرزها با احترام
حد و مرز لازم است ولی باید با احترام و به تدریج برقرار شود نه با برخورد مستقیم. مثلاً:
*هنگام رفتن به منزل مادر، از قبل برنامه‌ریزی کنید که تا چه حد همسرت در کار کمک کند (مثلاً فقط جمع‌کردن سفره یا چای).
*اگر دیدی مادر از او زیاد کار می‌کشد، خودت پیش‌قدم شو و کمک کن تا فشار توزیع شود.
*در موقع مناسب و آرام می‌توانی با مادرت صحبت کنی: «مامان جان، چون هنوز در دوران عقد هستیم، می‌خواهم همسرم احساس راحتی و امنیت بیشتری داشته باشد. البته خودش خوشحال است که کمک کند، ولی لطفاً زیاد خسته‌اش نکن». کلیدش لحن آرام، محبت‌آمیز و بدون سرزنش است.

4گفت‌وگو با همسر
از همسرت هم بخواه احساسش را با تو در میان بگذارد، اما نه به شکل گلایه از مادرت. بدون دفاع کردن به او گوش بده و بعد بگو: «من کنارتم. بذار با احترام از مادر بخوام کمی مراعات کنه». این گفت‌وگو خودش آرامش ایجاد می‌کند.

5 اصل طلایی
در دوران عقد هر دو خانواده می‌خواهند شناخت پیدا کنند. اگر از همین حالا آرام، محترمانه و حساب‌شده رفتار کنید، حد و مرزها جا می‌افتد و از دخالت‌ها در زندگی آینده جلوگیری می‌شود. مهم‌ترین نکته این است که تو میان دو عشق قرار داری، مادر و همسر  و نقش «مدیری متعادل» را بازی می‌کنی نه داور.