لیگ برتر این فصل عجیب تناقض‌آفرین شده است؛ رقابت‌ها در ظاهر امر، ضرباهنگ تندتر، جذابیت‌های بیشتر نسبت به سال‌های قبل به خود گرفته‌اند، اما انگار کماکان دروازه‌ها با توپ قهر کرده‌اند. با گذشت هشت هفته از رقابت‌ها، میانگین کل گل‌های مسابقات هنوز به عدد ۲ نرسیده و روی رقم ناامیدکننده ۱.۹۴ متوقف مانده است. بحران وقتی عیان‌تر می‌شود که بدانیم بهترین گلزنان لیگ فعلاً تنها با ۴ گل زده در صدر جدول گلزنان حضور دارند. نگاهی به اعماق جدول، زوایای تاریک‌تری از این فقر ساختاری را نمایان می‌کند. یازده تیم از مجموع هشتاد تیم (بیش از ۶۰ درصد لیگ)، میانگین گل‌زده‌شان کمتر از یک گل در هر بازی است! اگر هم بازی‌ها گه‌گاه رنگ و لعابی از پرگلی به خود می‌گیرند، بیشتر محصول جولانِ معدود تیم‌هایی نظیر پرسپولیس، سپاهان و گل‌گهر است که بهترین خط حمله‌های لیگ را در اختیار دارند. در این میان، مس شهر بابک و صنعت‌نفت آبادان پس از گذشت 8 هفته از فصل، حتی یک برد هم در کارنامه ندارند تا کورسوی امید هواداران‌شان به خاکستر بدل شود.
اما ریشه این خشکسالی کجاست؟ چرا توپ‌ها به تور نمی‌چسبند؟ پاسخ را باید در چند موضوع ملموس جست‌وجو کرد. نخست، بحران مزمن زیرساخت و کیفیت نازل چمن‌ها؛ زمینی که ناهموار باشد و توپ در آن پله بدهد، اجازه اجرای دقیق کار تاکتیکی، پاس‌های در عمق روان و بازی ترکیبی را از ستاره‌ها سلب می‌کند و فوتبال را به حربه بزن‌زیرش تقلیل می‌دهد. دوم، کیمیا شدن مهاجمان فرصت‌طلب و چارچوب‌شناس در فوتبال ایران. وقتی کارخانه‌های بازیکن‌سازی ما به جای پرورش مهاجمان شش‌دانگ، خط آتش تیم‌ها را به بازیکنان پا به توپ اما کم‌دقت متکی می‌کنند، طبیعی است که خروجی موقعیت‌های خلق‌شده، حسرت باشد و بس؛ لیگی که زیبا می‌دود اما گل نمی‌زند.