​​​​​​​
 پس از ادعای نخست وزیر انگلیس مبنی بر دست داشتن ایران در آنچه رسانه های غربی حادثه امنیتی در اطراف پایگاه هوایی فیرفورد نامیدند، وزرای خارجه ۲۹ کشور، بیانیه‌ای ضدایرانی منتشر کردند و ضمن تایید یافته‌های انگلیس، از آمادگی سپاه برای انجام حملات فرامنطقه ای خبر دادند. شگفت آن که بلافاصله دبیرکل ناتو نیز این بیانیه را تایید کرد و در این باره گفت: از بیانیه متحدان و شرکا درباره دست داشتن ایران در اقداماتی که خاک آن‎ها را هدف قرار می‌دهد، از جمله حادثه فیرفورد، استقبال می‌کنیم.  این در حالی است که کن مک کالوم رئیس سازمان اطلاعات داخلی انگلیس (ام‌آی۵) نیز روز گذشته در سخنرانی سالیانه خود بار دیگر بر این ادعاهای واهی تاکید کرد و مدعی افزایش تلاش‌های ایران برای هدف قرار دادن اهداف حساس‌تر از جمله مراکز نظامی در بریتانیا شد.ورای این که این همزمانی و هماهنگی خود بیانگر یک طرح ضدایرانی مشترک میان آمریکا و متحدانش است؛ این موضوع نشان می دهد که بریتانیا درصدد تقویت نقش خود در هر گونه درگیری آینده است و پروژه فیرفورد تنها با هدف اقناع افکار عمومی ضدجنگ در اروپا و بریتانیا دنبال می شود. 
آیا اصلا در فیرفورد حادثه تروریستی رخ داد؟ 
شگفت آن که این ادعاها در حالی مطرح می شود که دولت بریتانیا نه تنها هیچ گونه اسنادی از دست داشتن ایران در این اتفاق منتشر نکرده، بلکه اساسا تاکنون پلیس انگلستان هیچ سند و شواهدی مبنی بر این که این اتفاق یک حادثه تروریستی بوده هم در اختیار رسانه ها قرار نداده است. از طرفی همه 7 نفری که در رابطه با این اتفاق در اطراف این پایگاه دستگیر شده بودند، دارای تابعیت بریتانیایی بوده اند (یکی از مظنونان دارای تابعیت دوگانه ایرانی- بریتانیایی است) و هیچ مواد منفجره ای هم از آن ها کشف نشده و همه آن ها هم به قید وثیقه آزاد شده اند. سوال این جاست که اگر شواهد کافی برای محکومیت این افراد برای انجام یک حادثه تروریستی آن هم با هدایت یک دولت خارجی وجود داشت، پلیس انگلستان به همین راحتی این افراد را آزاد می کرد؟ و اگر شواهد کافی حتی برای در بازداشت نگه داشتن این افراد وجود نداشته چگونه دولت بریتانیا با همراهی متحدانش بدون هیچ سند و مدرکی، ادعای دروغ دست داشتن ایران در این حادثه را مطرح کرده است؟
پروژه فیرفورد یا ترس زودرس از جنگ فرامنطقه ای ایران؟
دولت بریتانیا در شرایطی بدون هیچ گونه سند و مدرکی این تهمت دروغ را به ایران نسبت می دهد که با توجه به اعتراف بسیاری از رسانه های غربی و مارک روته دبیرکل ناتو، نه تنها بریتانیا بلکه بسیاری از کشورهای اروپایی امکان استفاده از پایگاه های هوایی خود (شامل دیگو گارسیا و فیرفورد) را برای حمله به خاک ایران در اختیار ارتش آمریکا قرار داده بودند؛  از طرفی ارتش بریتانیا بارها با صدور بیانیه های رسمی از همکاری مستقیم با آمریکا و اسرائیل در رهگیری موشک های ایرانی و ارائه انواع دیگری از خدمات لجستیکی خبر داده بود. این موارد در کنار نقش مستقیم تروئیکای اروپایی شامل بریتانیا در زمینه سازی حمله نظامی به ایران با فعال کردن غیرقانونی مکانیسم ماشه، بیانگر همدستی انکارناپذیر این کشور در ترور و کشتار مردم و مقامات ایرانی است. با این اوصاف می توان استدلال کرد با توجه به قوانین بین المللی هرگونه حمله ایران به این پایگاه ذیل حق دفاع مشروع ایران تعریف می شود و در چنین شرایطی ایران نیازی به انجام این چنین عملیاتی نخواهد داشت و حتی می تواند به صورت مستقیم این پایگاه ها را هدف قرار دهد؛ موضوعی که با توجه به هشدارهای صادرشده مبنی بر فرامنطقه ای کردن جنگ از سوی مقامات ایرانی در صورت شروع دور بعدی جنگ، می تواند رنگ واقعیت به خود بگیرد و بیانیه چند کشور تحت الحمایه آمریکا هم جلوی آن را نخواهد گرفت. 
اروپا یا نوکر بی اختیار آمریکا؟
این توجیه تراشی دروغین مقامات اروپایی با هدف آماده سازی افکار عمومی داخلی کشورهایشان در شرایطی دنبال می شود که ترامپ هر روز بیشتر از دیروز در باتلاق جنگ با ایران فرومی رود و در آخرین تلاش هایش به منظور کنترل قیمت انرژی در آمریکا، برای خرید مقداری گازوئیل دست به دامن پوتین شد و در مسیر به دست آوردن دل پوتین هم از لزوم برگزاری انتخابات در اوکراین و کنار رفتن زلنسکی گفت. شگفت آن که با تمام این تحقیرها و به هیچ گرفته شدن ها، کشورهای اروپایی همچنان بر تداوم شراکت در حماقت های ترامپ اصرار دارند. جفری ساکس، تحلیلگر آمریکایی، در توضیح این مورد در همان اولین روزهای شروع جنگ رمضان گفت:« دقیقا چند روز پس از ترور مقامات ایرانی و کشتار دختران ایرانی در میناب، شورای امنیت سازمان ملل جلسه ای تشکیل داد و در آن جلسه همه کشورهای غربی حملات مشروع ایران به مبدأ حملات به خاکش را محکوم کردند. من ابتدا از این موضوع شگفت زده شدم اما بعدا متوجه شدم که آمریکا در همه این کشورها پایگاه نظامی دارد و این کشورها عملا اختیاری از خود ندارند.»