بازهم برنامههای ناپایدار
نویسنده: محمد بهبودی نیا
مترجم:
همزمان با آغاز هفته کتاب و کتابخوانی که از 24 آبان شروع شده است و تا ۳۰ آبان ادامه دارد، اتفاقات تکراری و صحبت های تکراری تری را شاهدیم؛ مثلا همین چند روز پیش، مثل هر سال دوباره کامیونهایی که نام «کتابخانه سیار» را روی آن گذاشتهاند، مقابل دوربینها ردیف شدند و مسئولان این حوزه اعلام کردند که امسال شمار این کتابخانههای سیار به ۱۱۶ دستگاه افزایش یافته است. دبیرکل نهاد کتابخانههای عمومی کشور نیز در دفاع از این طرح تکراری اعلام کرده است: «در نهاد کتابخانههای عمومی کشور، گذار از الگوی کتابخانهمحور به الگوی جامعهمحور، بر مبنای توسعه عادلانه خدمت و ارائه خدمات کتابخانهای در نقاط کمتربرخوردار، برایمان مهم بوده است.» از یادداشتهای تکراری برخی مدیران کتابخانههای عمومی کشور و صحبتهای همیشگی درباره اهمیت کتابخوانی که بگذریم، پای طرحهای قدیمی و پرمسئله به میان میآید. برای مثال، در عکسی که از ردیف شدن کامیونها در محوطهای ــ احتمالاً در تهران ــ منتشر شد و توسط مسئولان این حوزه در رسانهها بهعنوان یک دستاورد بازتاب یافت، نام استانهای مختلف به چشم میخورد. درباره این کامیونها (شما بخوانید کتابخانههای سیار) چند نکته قابل تأمل وجود دارد. نخست این که آیا قرار است همه این کامیونها از تهران به دورترین نقاط کشور اعزام شوند؟ اگر پاسخ مثبت است، با توجه به تأکید مداوم مسئولان بر صرفهجویی در مصرف سوخت، این چه شیوهای از برنامهریزی است که کامیونها باید مسافتهای طولانی را طی کنند تا به کودکان ما بگویند کتاب بخوانید و کتاب خوب است؟ از این مسائل هم که بگذریم نقد اصلی این یادداشت متوجه نبود برنامههای پایدار برای ترویج کتابخوانی است. در حال حاضر، اینگونه به نظر میرسد که برخی مسئولان، هیچ برنامه ای برای کتابخوانی و آینده اش متصور نیستند. اگر چنین نیست، بیایند و تشریح کنند که برای ۵۰ سال آینده چه برنامههایی دارند؛ حالا ۵۰ سال نه، ۴۰ سال، ۳۰ سال، ۲۰ سال یا حتی پنج سال آینده.
کامیونهایی (شما بازهم بخوانید کتابخانههای سیار) که قرار است به دورافتادهترین روستاها سر بزنند، چند روز در هر روستا توقف میکنند؟ پس از آنکه کامیونها و کتابها روستاهای دورافتاده را ترک کردند، چه اتفاقی میافتد؟ فرض کنیم چند کودک هم به کتاب علاقهمند شدند؛ برنامه بعدی چیست؟خلاصه این که به نظر میرسد در این زمینه برنامهریزی مشخصی وجود ندارد. اگر چنین برنامهای وجود دارد، چرا در خبرها از آن نشانی نمیبینیم؟ همینجا اعلام میکنیم که اگر دبیرکل نهاد کتابخانههای عمومی کشور با نقدهای مطرحشده در این یادداشت موافق نیست، آمادگی داریم برنامههای آیندهنگرانه و نوگرایانه ایشان و همکارانشان را در روزنامه خراسان منتشر کنیم تا مردم هم امیدوار شوند که برای آینده کتاب و کتابخوانی برنامهای روشن و بلندمدت وجود دارد.
کامیونهایی (شما بازهم بخوانید کتابخانههای سیار) که قرار است به دورافتادهترین روستاها سر بزنند، چند روز در هر روستا توقف میکنند؟ پس از آنکه کامیونها و کتابها روستاهای دورافتاده را ترک کردند، چه اتفاقی میافتد؟ فرض کنیم چند کودک هم به کتاب علاقهمند شدند؛ برنامه بعدی چیست؟خلاصه این که به نظر میرسد در این زمینه برنامهریزی مشخصی وجود ندارد. اگر چنین برنامهای وجود دارد، چرا در خبرها از آن نشانی نمیبینیم؟ همینجا اعلام میکنیم که اگر دبیرکل نهاد کتابخانههای عمومی کشور با نقدهای مطرحشده در این یادداشت موافق نیست، آمادگی داریم برنامههای آیندهنگرانه و نوگرایانه ایشان و همکارانشان را در روزنامه خراسان منتشر کنیم تا مردم هم امیدوار شوند که برای آینده کتاب و کتابخوانی برنامهای روشن و بلندمدت وجود دارد.
10 صفحه اول


