بیزاری از اسرائیل شکاف در کاخ سفید
نویسنده: جعفر یوسفی
مترجم:
چهار روز پس از آنکه جیدی ونس گفت «دلیل شکست ما جنگ بود»، دونالد ترامپ علناً توضیح داد معاونش چه جملهای را باید به حرفهایش اضافه میکرد. اینکه اگر دوباره در همان موقعیت قرار میگرفت، باز هم به ایران حمله میکرد. چهار روز بعد، رئیسجمهور نوشت «به توافق با ایران نیاز نداریم» و از ونس خواست تمام توجهش را به مسائل داخلی معطوف کند. به این ترتیب، معاون رئیسجمهوری که هدایت گفتوگوها با تهران را برعهده داشت، در برابر چشم افکار عمومی از پیگیری همان پرونده کنار گذاشته شد.
شکاف از شب انتخابات شروع نشده بود. اواخر اکتبر، وقتی رسانههای آمریکایی گزارش دادند ونس برای احیای مذاکرات به محسن رضایی نامه نوشته، ترامپ گفت چنین مأموریتی به او نداده و تماس را به تأمین اقلام پزشکی مربوط دانست. در سنا هم لیندزی گراهام، که ونس را «معمار توافق» خوانده بود، خواست خود او برای توضیح مفاد تفاهم به کنگره بیاید. تد کروز گفت رئیسجمهور درباره این تفاهم «مشاوره بسیار بدی» دریافت میکند. کمسابقه بودن این شکاف در همین توالی است. معاون رئیسجمهور مسئول مذاکره بود، علناً ارزش جنگ را در برابر هزینه انتخاباتی آن زیر سؤال برد و چند روز بعد رئیسجمهور مسیر کارش را تغییر داد.
اسرائیل ضلع دیگر این اختلاف است. ونس در ژوئن، از تریبون کاخ سفید، به اعضای کابینه اسرائیل که علیه تفاهم با ایران موضع گرفته بودند یادآوری کرد بخش بزرگی از تسلیحات دفاعی رژیم صهیونیستی با پول مالیاتدهندگان آمریکایی تأمین شده و حمله به تنها متحد قدرتمندشان عاقلانه نیست. صراحت کمسابقه ونس در این بود که در میانه جنگی مشترک، هزینه حمایت نظامی آمریکا را به رخ وزیران اسرائیلی کشید. پس از انتخابات نیز نوشت تغییر رابطه با اسرائیل، در کنار پایان جنگ و مهار هزینههای زندگی، از خواستههای بخشی از رأیدهندگان سابق ترامپ بود که این بار به دموکراتها رأی دادند.
خود ترامپ هم در مصاحبه با «۶۰ دقیقه» از «بیزاری شدید از اسرائیل» سخن گفت و آن را در کنار مخالفت با جنگ و افزایش بهای بنزین، از عوامل شکست جمهوریخواهان برشمرد. اینجا روایت رئیسجمهور و معاونش به هم میرسد. هر دو پذیرفتهاند که جنگ و رابطه با اسرائیل برای حزبشان هزینه انتخاباتی داشته است. اختلاف بر سر تصمیمی است که از این تجربه میگیرند. ونس پای هزینه جنگ را به بحث درباره ادامه آن کشید. ترامپ همچنان از تصمیم آغاز جنگ دفاع کرد.
قدرت ایران را در همین انتقال هزینه میتوان دید. توان تهران برای ادامه مقاومت و اعمال فشار در هرمز، هزینه جنگ را از میدان نظامی به بازار انرژی رساند. افزایش بهای سوخت آن هزینه را برای رأیدهنده آمریکایی ملموس کرد و نتیجه انتخابات، دولت را واداشت درباره همان جنگی که آغاز کرده بود، در برابر مردم خود توضیح بدهد. این یعنی ایران به چنان قدرتی رسیده که توان مقاومتش در برابر واشنگتن، بر سیاست داخلی آمریکا هم اثر میگذارد و محاسبات انتخاباتی حزب حاکم را تغییر میدهد.
در نظرسنجی انتخاباتی آسوشیتدپرس، حدود شش نفر از هر 10 رأیدهنده، حمله به ایران را تصمیمی اشتباه دانستند. امروز در واشنگتن، کسی که از ادامه فشار نظامی بر ایران دفاع میکند، باید به یک پرسش داخلی هم جواب بدهد. آمریکا برای ادامه این جنگ چه هزینهای میپردازد و رأیدهنده آمریکایی تا کجا حاضر است آن را بپذیرد؟
شکاف از شب انتخابات شروع نشده بود. اواخر اکتبر، وقتی رسانههای آمریکایی گزارش دادند ونس برای احیای مذاکرات به محسن رضایی نامه نوشته، ترامپ گفت چنین مأموریتی به او نداده و تماس را به تأمین اقلام پزشکی مربوط دانست. در سنا هم لیندزی گراهام، که ونس را «معمار توافق» خوانده بود، خواست خود او برای توضیح مفاد تفاهم به کنگره بیاید. تد کروز گفت رئیسجمهور درباره این تفاهم «مشاوره بسیار بدی» دریافت میکند. کمسابقه بودن این شکاف در همین توالی است. معاون رئیسجمهور مسئول مذاکره بود، علناً ارزش جنگ را در برابر هزینه انتخاباتی آن زیر سؤال برد و چند روز بعد رئیسجمهور مسیر کارش را تغییر داد.
اسرائیل ضلع دیگر این اختلاف است. ونس در ژوئن، از تریبون کاخ سفید، به اعضای کابینه اسرائیل که علیه تفاهم با ایران موضع گرفته بودند یادآوری کرد بخش بزرگی از تسلیحات دفاعی رژیم صهیونیستی با پول مالیاتدهندگان آمریکایی تأمین شده و حمله به تنها متحد قدرتمندشان عاقلانه نیست. صراحت کمسابقه ونس در این بود که در میانه جنگی مشترک، هزینه حمایت نظامی آمریکا را به رخ وزیران اسرائیلی کشید. پس از انتخابات نیز نوشت تغییر رابطه با اسرائیل، در کنار پایان جنگ و مهار هزینههای زندگی، از خواستههای بخشی از رأیدهندگان سابق ترامپ بود که این بار به دموکراتها رأی دادند.
خود ترامپ هم در مصاحبه با «۶۰ دقیقه» از «بیزاری شدید از اسرائیل» سخن گفت و آن را در کنار مخالفت با جنگ و افزایش بهای بنزین، از عوامل شکست جمهوریخواهان برشمرد. اینجا روایت رئیسجمهور و معاونش به هم میرسد. هر دو پذیرفتهاند که جنگ و رابطه با اسرائیل برای حزبشان هزینه انتخاباتی داشته است. اختلاف بر سر تصمیمی است که از این تجربه میگیرند. ونس پای هزینه جنگ را به بحث درباره ادامه آن کشید. ترامپ همچنان از تصمیم آغاز جنگ دفاع کرد.
قدرت ایران را در همین انتقال هزینه میتوان دید. توان تهران برای ادامه مقاومت و اعمال فشار در هرمز، هزینه جنگ را از میدان نظامی به بازار انرژی رساند. افزایش بهای سوخت آن هزینه را برای رأیدهنده آمریکایی ملموس کرد و نتیجه انتخابات، دولت را واداشت درباره همان جنگی که آغاز کرده بود، در برابر مردم خود توضیح بدهد. این یعنی ایران به چنان قدرتی رسیده که توان مقاومتش در برابر واشنگتن، بر سیاست داخلی آمریکا هم اثر میگذارد و محاسبات انتخاباتی حزب حاکم را تغییر میدهد.
در نظرسنجی انتخاباتی آسوشیتدپرس، حدود شش نفر از هر 10 رأیدهنده، حمله به ایران را تصمیمی اشتباه دانستند. امروز در واشنگتن، کسی که از ادامه فشار نظامی بر ایران دفاع میکند، باید به یک پرسش داخلی هم جواب بدهد. آمریکا برای ادامه این جنگ چه هزینهای میپردازد و رأیدهنده آمریکایی تا کجا حاضر است آن را بپذیرد؟
10 صفحه اول
پربازدیدترین اخبار


