شامگاه جمعه ۹ آذرماه نشست ادبی«همنشین عشق» در استقبال از جدیدترین غزل انتشار یافته مقام معظم رهبری ، با حضور جمعی از اهالی شعر و ادب کشورهای ایران، افغانستان، هندوستان و پاکستان به همت گروه بین المللی «هندیران» برگزار شد.
به گزارش  خبرگزاری کتاب ایران ،مقام معظم رهبری در تازه‌ترین غزل منتشر شده‌شان ،سروده‌اند:
گامی به راه و گامی در انتظار دارم
سرگشته روزگاری پَرگاروار دارم
دلبسته‌ امیدی در سنگلاخ گیتی
رَه بی‌شکیب پویم، دل بی‌قرار دارم
یک عمر میزدم لاف از اختیار و اینک
چون شمع، اشک و آهی بی‌اختیار دارم
گو ابرِ غم ببارد تا همنشین عشقم
از غم چه باک دارم کاین غمگسار دارم
نبود روا که گیرم جا در حضیض پَستی
سیلم که هستی خود از کوهسار دارم
سرشارم از جوانی هرچند پیر دهرم
چون سرو در خزان نیز رنگ بهار دارم
از خاک پاک مشهد نقشی است بر جبینم
شادم «امین» که از دوست، این یادگار دارم
در محفل ادبی «همنشین عشق» که در یکی از  پیام‌رسان های اجتماعی برگزار شد، شاعرانی مانند علیرضا قزوه، امیر عاملی، غلامرضا کافی، کمیل کاشانی، رسول شریفی، سید مسعود علوی تبار، محمد علی یوسفی، محمد مهدی عبداللهی، سید حکیم بینش، ناصر دوستی، علی مزمل لاهوری، عمادالدین ربانی، نغمه مستشار نظامی، سیده بلقیس فاطمه حسینی، سیده کبری حسینی بلخی، میترا ملک محمدی، فاطمه ناظری، آمنه آل اسحاق، نیره جهانشاهی، زهره یوسفی، معصومه توکلی، صبا فیروزی، و سارا عبداللهی حضور داشتند.
چند تن از شاعران حوزه ایران فرهنگی به استقبال این غزل رهبر فرزانه انقلاب رفتند که تعدادی از این اشعار را در ادامه می خوانید.

بی برگ و بارم اما شوق بهار دارم
لبریز آرزویم با غم چه کار دارم
اصل و اصالت من از ملک لامکان است
گمنام عشقم اما ایل و تبار دارم
هم درد های بسیار از زندگی چشیدم
هم شکوه های بی حد از روزگار دارم
هر کس رسید ما را با تیر عافیت زد
چون آهوان زخمی حالی نزار دارم
آوازخوان دردم در کوچه های غربت
دستی به موی دلدار، دستی به تار دارم
تیر سه شعبه دارد دنیا اگر غمی نیست
من هم به دست، تیغی چون ذوالفقار دارم
حتی ندید دنیا یک چشم سیر ما را
با مرگ امشب اما قول و قرار دارم
علیرضا قزوه

تنها دو فصل، اما، پرگاروار دارم
روزی خزانِ خود را، روزی بهار دارم
با درد زیستم من، نومید نیستم من
از چشم، اشک و از دل، غم انتظار دارم
من در مسیرِ عشقم، آری اسیرِ عشقم
مجبورِ محض و کلی هم اختیار دارم
در روزگارِ جبرم، در رهگذارِ صبرم
تا درکنارِ ابرم یک غمگسار دارم
خوب است دور بودن، صعب العبور بودن
تسخیرِ من محال است تا کوهسار دارم
تو مظهرِ یقینی، دانایی و امینی
شادم از این که مثلِ تو شهریار دارم
احمد شهریار (پاکستان)

«گامی به راه و گامی در انتظار دارم»
یاران شگفت بازی با روزگار دارم
وقت صلای شادی دل پر زند به سینه
در سینه اشتیاقی دیوانه‌وار دارم
چون دانه‌های پنهان در زیر خاک، خاموش
پوشیده از زمستان طرح بهار دارم
در جاده‌های غربت، لی لی کنان به راهم
شادم که شال سرخ منگوله دار دارم
می‌پرسم از خودم هی، این غم چرا نکشتت
در این سرای نکبت، آخر چه‌کار دارم؟
در کوچه کوچه بلخ، من ماندم و شبی تلخ
غمگینم و شکایت از روزگار دارم
درجاده‌های غربت، در قحطی محبت
تنها مجال صحبت با شام تار دارم
استاده‌ام به راهش، دلتنگ روی ماهش
در جاده‌های فردا من تک سوار دارم
همراز من شده کوه، در داغ‌های انبوه
با کاروان اندوه، شب‌ها قرار دارم
در فکر بی‌کرانم، دلتنگ آسمانم
از هرچه در زمین است، قصد فرار دارم
سیده کبری حسینی بلخی (افغانستان)