​​​​​​​تمایلات کمال‌گرایی یک طیف است که از رفتارهای سالم تا رفتارهای ناکارآمد امتداد یافته است. اما بین تلاش سالم برای عالی بودن و تلاش ناسالم برای رسیدن به یک ایده‌آلِ غیرممکن، تفاوت بسیاری وجود دارد. کسانی که برای عالی بودن تلاش می‌کنند ممکن است نیاز شدیدی به نظم و ترتیب ابراز کنند و انتظارات خیلی بالایی نیز از خود داشته باشند. اما می‌توانند اشتباهات خود را بپذیرند و با روش‌های مناسب با آن‌ها مقابله کنند. آن‌ها از الگوهایی خوش‌شان می‌آید که روی عالی انجام دادن کارها تاکید می‌کند و از انتظارات بالای والدین‌شان نیز لذت می‌برند. برعکس، کمال‌گراها در یک اضطراب همیشگی در مورد ارتکاب اشتباه به سر می‌برند. آن‌ها معیارهای بسیار بالایی دارند و مدام از دیگران ایراد می‌گیرند. برخی اوقات، واقعاً از بیرون و برخی اوقات از درون، تحت فشار هستند. کمال‌گراها روش قضاوت و مقابله خود را زیر سوال می‌برند و در درون خود نیازی همیشگی به پیشرفت احساس می‌کنند. آن‌ها از این‌که افرادی بی‌خاصیت و شکست‌خورده به نظر بیایند، در هراس اند. بسیاری از آن‌ها از خطرهای سازنده اجتناب می‌کنند  و به خاطر ترس از شکست، از تجارب جدید اجتناب کرده، یا آن‌ها را به تعویق می‌اندازند. کمال‌گراها بار سنگینی به دوش می‌کشند، چون نمی‌توانند با این موضوع مواجه شوند که هیچ‌کس کامل نیست.
برگرفته از کتاب «وسوسه‌های کمال‌گرایی» 
اثر میریام آدرهولد