عیال گفت: «چند روز دیگه هم که ولنتاینه» گفتُم: «چی کاره؟!» گفت: «روز عشاق، ولنتاین!» گفتُم: «ولُم کن بابا! ولنتاینُم کجا بود؟ ما خودمان سه پنج تا مزگان دِرِم.» گفت: «حتی اسمش رو هم نمی‌دونی؟ سپندارمذگان! بعدشم چقدر تا حالا یادت بوده و بهم کادو دادی؟» گفتُم: «ما دِگه پیر رفتِم. این سوسول بازیا مال بچه خوردوهایه، مال نامزدا و تازه عروس و دامادا.» عصبانی گفت: «ممکنه تو پیر شده باشی ولی من نه! بعدشم عشق و محبت سن و سال سرش نمی‌شه.» گفتُم: «خب ببخشِن، شوخی کردُم. چشم، می‌فرمایِن چی کار کنُم؟» نرم شد و گفت: «من که نباید این چیزها رو بهت بگم... من که نباید بگم تو این روزا مردم به عشق‌شون هدیه می‌دن، شام می‌برنش بیرون، جشن می‌گیرن.» گفتُم: «خوب شد نگفتی! ولی چشُم، مو در خدمتُم. فقط به جای ولمتاید، همو سپنجی برِم بیرون که ایرانی هم باشه.» عیال خندید و گفت: «باشه، اصلا زمانش بهانه است. همون روز هم نمی‌خواد بریم بیرون...» نذاشتُم حرفش تِموم بِره، گفتُم: «آی قربون عیال چیزفهم. مویَم همی ره مُگُم، مهم عشق و علاقه قلبیه. کادو و شام و جشن، سوسول بازیه.» گفت: «نه اتفاقا، می‌خواستم بگم به جای ولنتاین و سپندارمذگان، همین امشب بریم بیرون! یه رستوران جدید باز شده، پیجش رو دیدم، هم غذاش خوبه، هم لوکیشن داره برای عکاسی. شب زود بیا که بریم.» اِنا حالا خوب رفت! چشمتان روز بد نبینه، تو ای شرایط اقتصادی، یَگ شام و چهار تا سلفی ولُم کن بابای عشاق، 20- 30 دلار پام افتاد. عوضش غذاهایی خوردِم و عکس هایی گیریفتِم که تا یَگ ماه عیال بِری پیج اینیستاش تولید محتوا کرد! ایم از ای.