حاج مسعود ما از خادم‌های مهربون مهمان‌سرای آقاست. تعریف می‌کرد  یک روز مامور بررسی فیش‎های غذا بودم که یک آقایی آمد روبه‌روم ایستاد. مستقیم تو چشمام نگاه کرد و گفت: من غذا می‌خوام. گفتم: قربونت باید فیش داشته باشی! دوباره گفت: من غذا می‌خوام. با دقت نگاهش کردم و فهمیدم عزیز دل سندروم داون داره. یهو به دلم افتاد و گفتم بهش: قربونت بشم، برو از اون آقا فیش بگیر. برگشت و با بهت تو جمعیت دنبال کسی که گفتم ‌گشت. گفت: کدوم؟ گنبد رو نشونش دادم و گفتم: اون آقا. گفت: باشه می‌رم می‌گیرم و دور شد.   نیم‌ساعتی نگذشته بود که دیدم همون آقا برگشت. فیش غذا تو دستش، گرفت بالا و گفت: دستت درد نکنه که گفتی از کجا بگیرم. دست و پام سست شد. فقط گریه‌ می‌کردم. هم‌شیفتی‌هام نگران شده بودن. اومدن و پیگیر که چی شده؟ ماجرا رو که گفتم، حال و هوای همه‌مون عوض شد. انگار خود آقاجان‌مون امام رضا(ع) همون لحظه دستی روی سر همه‌مون کشیده باشه.
محمود ماروسی