​​​​​​​
در حالی که تنها یک روز تا پایان آتش‌بس دوهفته‌ای میان ایران و آمریکا باقی مانده، نشانه‌ها حاکی از آن است که در صورت شکست مسیر دیپلماسی، دور جدید درگیری از همان نقطه توقف آغاز خواهد شد. جایی که هر دوطرف با شناختی دقیق‌تر از توان و ضعف یکدیگر، وارد فاز پیچیده‌تری از نبرد می‌شوند.
صورت‌بندی میدان در این سناریو، دیگر صرفاً بر حملات کلاسیک استوار نیست. بر اساس الگوی رفتاری طرف مقابل در هفته‌های گذشته، می‌توان انتظار داشت که یک چهارضلعی عملیاتی شامل «ترور هدفمند»، «تحرکات زمینی محدود»، «تخریب زیرساخت‌های حیاتی» و «تهاجم به مراکز نظامی و امنیتی» به‌طور همزمان فعال شود. این ترکیب، تلاشی برای جبران ناکامی در فلج‌سازی سریع توان ایران در فاز نخست جنگ ارزیابی می‌شود.
با این حال، یک متغیر کلیدی معادله را تغییر داده است: زمان. در حالی که برخی آسیب‌ها به شبکه پدافندی ایران نیازمند ترمیم تدریجی بود، شواهد میدانی نشان می‌دهد طرف مقابل به‌جای تمرکز بر دقت، به سمت «افزایش حجم و تنوع آتش» حرکت خواهد کرد؛ تغییری که بیش از آنکه نشانه برتری باشد، بیانگر محدودیت در بازیابی ظرفیت‌های دقیق و پیشرفته است.
در سوی مقابل، جمهوری اسلامی ایران از همین بازه آتش‌بس به‌عنوان یک «وقفه عملیاتی فعال» استفاده کرده است. انتشار تصاویر رسمی از بازسازی و اورهال سکوهای پرتاب موشکی و پهپادی، تنها بخشی از واقعیتی است که منابع میدانی بر آن تأکید دارند: تمرکز بر احیای سریع ذخایر عملیاتی و ارتقای آمادگی پرتابگرها. این روند، بر پایه زنجیره تأمین داخلی و ساختار پراکنده تولید شکل گرفته است؛ عاملی که امکان تداوم بازسازی حتی در شرایط فشار حداکثری را فراهم می‌کند.
در نقطه مقابل، داده‌های منتشرشده در رسانه‌های غربی از جمله واشنگتن پست و نیویورکر تصویر متفاوتی ارائه می‌دهد. بر اساس این گزارش‌ها، آمریکا در هفته‌های ابتدایی جنگ صدها فروند موشک کروز از جمله «توماهاوک» مصرف کرده، در حالی که ظرفیت تولید سالانه این تسلیحات به‌مراتب پایین‌تر از نرخ مصرف در یک جنگ پرشدت است. این عدم توازن، به‌ویژه در حوزه مهمات، به معنای افزایش فشار بر زنجیره لجستیک و انتقال منابع از سایر مناطق عملیاتی است.
در همین خصوص سردار موسوی، فرمانده نیروی هوافضای سپاه، با انتشار فیلم اورهال و بازسازی ذخایر موشکی و پهپادی نوشت: در دوره توقف آتش، سرعت ما در به‎روزرسانی و پرکردن سکوهای پرتاب موشک و پهپاد، از قبل جنگ هم بیشتر است. خبر داریم که دشمن در ایجاد این شرایط برای خود ناتوان است و مجبورند مهمات را از آن‎سوی دنیا قطره‌چکانی بیاورند.این مرحله جنگ را هم باختند! هم تنگه را باختند؛ هم لبنان و منطقه را.
با این حال به نظر می‎رسد در صورت آغاز مجدد درگیری، این تفاوت‌ها به‌صورت ملموس‌تری بروز خواهد کرد. ایران با سکوهای آماده‌تر، ذخایر بازسازی‌شده و تجربه عملیاتی تازه، می‌تواند الگوی آتش متراکم و هماهنگ را با شدت بیشتری دنبال کند. از آن سو، طرف مقابل احتمالاً ناگزیر به اتکای بیشتر بر نیروی هوایی، بمب‌های غیرهدایت‌شونده و عملیات‌های ترکیبی خواهد بود. سناریویی که هم ریسک عملیاتی و هم هزینه را افزایش می‌دهد. 
در مجموع، اگر آتش‌بس به پایان برسد، جنگ احتمالی  بعدی نه از نقطه صفر، بلکه از سطحی بالاتر آغاز خواهد شد. جایی که هر دوطرف، با درک عمیق‌تری از واقعیت میدان، وارد تقابلی می‌شوند که بیش از هر زمان دیگری، به تاب‌آوری، عمق لجستیکی و توان بازسازی وابسته است. در چنین معادله‌ای، برتری صرفاً با تعداد سلاح تعیین نمی‌شود، بلکه با توان ادامه جنگ در بلندمدت معنا پیدا می‌کند.