با اعلام ترامپ مبنی بر آغاز دور جدید مذاکرات با ایران در اسلام‌آباد، بار دیگر صحنه دیپلماسی به‌طرزی کم‌سابقه با ادبیات تهدیدآمیز نظامی گره خورده است؛ وضعیتی که بیش از آنکه نشانه‌ای از پیشرفت گفت‎وگوها باشد، از پیچیده‌تر شدن مسیر توافق حکایت دارد. ترامپ در حالی از اعزام هیئتی شامل استیو ویتکاف و جرد کوشنر خبر داده که همزمان با لحنی بی‌سابقه، ایران را به انفجار کامل زیرساخت‎های کشور در صورت عدم توافق، تهدید کرده است. این ادبیات نشان می‎دهد رئیس جمهور آمریکا بار دیگر با اعمال فشار قبل از مذاکرات درصدد امتیازگیری از طرف مقابل است. جالب اینکه این راه و روش را بارها امتحان کرده و جواب نگرفته ولی باز هم در حال تکرار این رویه نابخردانه است.
در سوی مقابل، اظهارات قالیباف نشان می‌دهد تهران اگرچه مسیر مذاکره را نبسته، اما همچنان با احتیاطی جدی حرکت می‌کند. تأکید بر «فاصله زیاد تا توافق» و طرح راهبرد «گام‌به‌گام» حاکی از آن است که ایران نه‌تنها به توافق سریع تن نخواهد داد، بلکه هرگونه پیشرفت را مشروط به اقدامات عملی آمریکا، به‌ویژه در حوزه رفع تحریم‌ها و پایان محاصره دریایی می‌داند.
گره اصلی مذاکرات، همان‌گونه که انتظار می‌رفت، در سه محور کلیدی باقی مانده است: برنامه هسته‌ای، وضعیت تنگه هرمز و مسئله تحریم‌ها. واشنگتن خواستار توقف کامل غنی‌سازی و تحویل ذخایر اورانیوم است؛ مطالبه‌ای که از منظر تهران تا الان با پاسخ منفی روبه رو شده است. همزمان، بازگشت محدودیت‌ها در تنگه هرمز و اتهام‌زنی متقابل درباره نقض آتش‌بس از سمت آمریکایی ها، سطح تنش را به‌طور محسوسی افزایش داده و عملاً مذاکرات را در سایه یک بحران فعال دریایی قرار داده است.نکته تعیین‌کننده در این میان، سطح بی‌اعتمادی بی‌سابقه میان دوطرف است. ولی نصر، مشاور ایرانی آمریکایی سابق وزارت خارجه آمریکا در پستی نوشت: توئیت عراقچی نشان دهنده این درک در تهران بود، احتمالاً بر اساس آنچه از پاکستان شنیده بودند، مبنی بر اینکه اگر آن‌ها با باز کردن تنگه هرمز گام مثبتی بردارند، ایالات متحده با برداشتن محاصره تلافی خواهد کرد. اما ترامپ محاصره را حفظ کرد و از طریق توئیت‌های متعدد خود، اظهار داشت که ایران در مورد مسئله هسته‌ای تسلیم شده است.این امر تنها به سوءظن ایران در مورد ترامپ دامن زده است و اینکه اسلام آباد مانند ژنو یک حیله دیپلماتیک قبل از یک حمله نظامی دیگر است. درهای دیپلماسی بسته نشده است، اما اکنون به طور قابل توجهی دشوارتر شده است. عمداً یا سهواً، ترامپ دیپلماسی را تضعیف کرده و احتمال جنگ بیشتر را افزایش داده است.
ابهام در تصمیم تهران برای اعزام هیئت به اسلام‌آباد نیز بازتاب همین وضعیت است. در حالی که برخی منابع از احتمال حضور تیم مذاکره‌کننده خبر می‌دهند، تسنیم با استناد به منابع نزدیک به دستگاه های امنیتی خبرداد تا زمانی که محاصره دریایی ادامه دارد، مذاکره معنای واقعی نخواهد داشت. این دوگانگی نشان می‌دهد تصمیم نهایی بیش از هر چیز به تحولات میدانی و سیگنال‌های عملی آمریکا وابسته است، نه صرفاً اعلام آمادگی‌های سیاسی.
همچنین مرندی، از اعضای رسانه ای تیم مذاکره کننده ایران، در پاسخ به تهدیدهای ترامپ نوشت: امارات، بحرین، عربستان سعودی، قطر و کویت را فوراً ترک کنید. ایران تلافی خواهد کرد و همه چیز را نابود خواهد کرد. این رژیم‌ها شرکای گناهکار ائتلاف نسل‌کشی اپستین هستند و بخشیده نخواهند شد. افزایش دما در خلیج فارس به زودی آن ها را غیرقابل سکونت خواهد کرد. 
در مجموع، مذاکرات اسلام‌آباد بیش از آنکه یک «فرصت توافق» باشد، به یک «آزمون اراده» تبدیل شده است: آزمونی برای سنجش اینکه آیا طرف آمریکایی می‌تواند از چرخه تهدید و بی‌اعتمادی عبور کند یا اینکه این دور از گفت‌وگوها صرفاً پیش‌درآمدی برای بازگشت به جنگی خواهد بود که هنوز از سایه آن خارج نشده‌اند.