​​​​​​​
برزیل جام جهانی ۲۰۲۶ را با تساوی ۱-۱ مقابل مراکش آغاز کرد؛ نتیجه‌ای که روی کاغذ چندان هم دور از انتظار نبود، اما شکل این تساوی برای سلسائو بیشتر از یک امتیاز از دست‌رفته، یک هشدار جدی بود. مراکش همان تیمی ظاهر شد که باید انتظارش را می‌داشتیم: جنگنده، جسور، هماهنگ و با ریتمی مسابقه‌ای که از حضور مداوم در تورنمنت‌های اخیر، به‌ویژه جام ملت‌های آفریقا، به دست آمده است. در سوی مقابل، برزیل بیشتر شبیه تیمی بود که هنوز در فیفادی‌ها دور هم جمع می‌شود و تازه می‌خواهد هماهنگ شود. بخش مهم ماجرا نه فقط نتیجه، که ۲۰ دقیقه ابتدایی بازی بود؛ جایی که مراکش چنان با اعتمادبه‌نفس و شدت بازی کرد که انگار این برزیل است که نخستین تجربه‌هایش را در جام جهانی از سر می‌گذراند و آن‌سو، شیرهای اطلس تیمی هستند با خاطره چند قهرمانی. پرس مؤثر مراکشی‌ها، انتقال‌های سریع و جسارت در نبردهای تن‌به‌تن، برزیل را از همان ابتدا عقب راند. گل دقیقه ۲۱ هم پاداش طبیعی همین شروع توفانی بود؛ حمله‌ای که با پاس تماشایی براهیم دیاز شکل گرفت و به زیبایی برتری روانی مراکش را صورت‌بندی کرد. اگر فقط به آمار نگاه کنیم، بازی متعادل به نظر می‌رسد. امید گل دو تیم تقریباً برابر و حوالی ۱.۳ بود. مجموع شوت‌های دو طرف به هم نزدیک و حدود ۱۴ ثبت شد. حتی دقت پاس هر دو تیم روی عدد مشابه ۸۷ درصد ایستاد. تنها در کرنرها برزیل برتری محسوسی داشت؛ ۶ کرنر مقابل ۲ کرنر مراکش. اما فوتبال همیشه در دل اعداد تمام نمی‌شود. تفاوت اصلی در کیفیت اجرای جمعی بود: برزیل تنها دو بازیکن با نمره بالای ۷ داشت؛ داگلاس سانتوس و وینیسیوس. در مقابل، مراکش ۵ بازیکن بالای ۷ داشت؛ آماری که بهتر از هر تحلیل دیگری انسجام و توزیع مناسب مسئولیت در تیم آفریقایی را نشان می‌دهد. مشکل برزیل دقیقاً همین‌جا بود. تیم کارلو آنچلوتی، مربی پرافتخاری که با ۵ قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا به جام جهانی آمده، سبک و سیاقش هنوز بوی یک تیم ملی پخته را نمی‌دهد. آنچلوتی در عرصه باشگاهی استاد است، اما در سطح ملی و در تجربه جام جهانی، تازه‌کار محسوب می‌شود و این ناآشنایی در انتخاب‌ها و واکنش‌های اولیه تیمش هم دیده شد. بعضی مهره‌ها، به‌خصوص در ساخت دفاعی و میانه میدان، زیر فشار شروع مسابقه فرو ریختند و برزیل در دقایقی بیش از حد شکننده نشان داد. با این حال، برزیل یک راه فرار داشت: وینیسیوس. او با یک نمایش انفرادی، تیمش را به بازی برگرداند و ثابت کرد حتی وقتی برزیل هنوز به عنوان یک مجموعه قانع‌کننده نیست، ستاره‌ها می‌توانند زنده‌اش نگه دارند. خلاصه برزیل اگر می‌خواهد مدعی بماند، باید خیلی زود از جمعی از نام‌ها به یک «تیم» واقعی تبدیل شود.