اکنون توافق بدون دستیابی آمریکا به آن «توافق بزرگ» حاصل شده و دوطرف تازه باید آماده مذاکره شوند. در این میان، کفه ترازو به چند دلیل به نفع ایران سنگینی می‌کند:
1. حاکمیت برتنگه: اوضاع به پیش ازجنگ برنگشته است. کلیدتنگه اکنون در دست ایران است؛ هر زمان اراده کند می‌تواند آن را ببندد و حتی می‌تواند به عناوین مختلف مانند ارائه خدمات عوارض دریافت کند.
2. فرصت تنفس اقتصادی و نظامی: حتی اگر مذاکرات دو ماه آینده به نتیجه نرسد، این بازه زمانی یک فرصت طلایی برای ایران است تا پس از دوران محاصره و عدم فروش نفت، به بازسازی و بازیابی نظامی و اقتصادی خود بپردازد.
3. تثبیت موقعیت منطقه‌ای: آمریکا عملاً وحدت جبهه مقاومت را با محوریت و رهبری ایران پذیرفته است.
4. دستاورد آمریکا:آمریکا در این مرحله چیزی بیشتر از همان امتیازِ قرار پس از آتش‌بس یعنی باز شدن تنگه به دست نیاورده است.
سوال:  اگر آمریکا بدعهدی کند،«برجام ۲»تکرارمی‌شود؟
خیر. مدل این توافق با برجام کاملاً متفاوت است. در برجام، ایران امتیازات نقد داد و وعده‌های نسیه گرفت که محقق نشدند. اما در این توافق، ایران چیزی را از دست نمی‌دهد. ساختار توافق برگشت‌پذیر است؛ یعنی در صورت بدعهدی آمریکا، همه چیز به سرعت به نقطه صفر برمی‌گردد، چراکه بازماندن تنگه منوط به اراده و رفتار طرف مقابل است. همچنان برای قضاوت نهایی باید منتظر متن توافق ماند.