​​​​​​​
توی محوطه، چند نفری در رفت و آمد بودند؛ دخترک هفت هشت ساله را دیدم که دوان دوان به طرف عکس آقا مجتبی که روی دیوار نصب بود، دوید و عکس را بوسید. همه آدم‎های آن‎جا سرشان توی لاک خودشان بود، فکر می کنم من تنها نفری بودم که این احساس عاطفه آن کودک به عکس رهبر را دیدم. دخترک، عکس را بوسید و به طرف مادرش برگشت. آن جا نه دوربین بود، نه جایزه و نه پاداشی؛ اما این محبت و عاطفه و ارادت‎ورزی که این روزها از آن فراوان صحبت می شود، یک جلوه عینی داشت. قطعا آن کودک، درباره این محبت اش به رهبرش، برایمان نمی تواند استدلال بیاورد  و فلسفه ای طرح کند  اما با رفتارش نشانمان داد که فرزند همین مردم و همین آب و خاک است. البته که آن سوتر، آن نوجوان عراقی با پرس و جوهایش از سلامت «سید مجتبی»، بسیاری را که آن ویدئوی کوتاه را دیدند، تحت تاثیر قرار داد؛ موضوعی که نشان دهنده نفوذ محبت رهبر جوان در میان قلب های امتی است که دل در گرو اسلام ناب دارند.آری؛ اینان همان فرزندان روح ا... بزرگ، فرزندان خامنه ای شهید و حالا فرزندان رهبرجوان و حکیم انقلاب اند.
امروز 17 شهریورماه، سالروز ولادت آیت ا... سید مجتبی خامنه ای است. ما به این بهانه، تلاش می کنیم این رابطه‌ متفاوت امت و امام را که همچون پدیده‌ ای جدید و شیرین در تاریخ انقلاب است، واکاوی کنیم. 
گذار از شناخت پیشینی به اصالت قلبی
تاریخ انقلاب اسلامی با نام‌های بزرگ پیوند خورده است. امام خمینی(ره) و رهبر شهید، چهره‌هایی بودند که مردم دهه‌ها با سلوک، کلام و کنش‌های سیاسی‌شان زیسته بودند؛ پیوند مردم با آنان، حاصل شناخت طولانی‌مدت بود. اما درباره آیت ا... سیدمجتبی خامنه‌ای، با پدیده‌ای متفاوت روبه‌رو هستیم. بخش بزرگی از جامعه، او را نه از قاب‌های پرزرق‌وبرق رسانه‌ای، بلکه در غیبت از انظار شناخته‌اند. این‌جا شناخت، مقدم بر پذیرش نبوده است؛ بلکه مردم به حکم فطرتی که ریشه در اعتماد به میراث انقلاب دارد، زعامت او را به قلب پذیرفتند. این، گذار از رابطه مبتنی بر مشاهده به رابطه مبتنی بر اعتماد ساختاری است. مردم در فقدان حضورِ کثیر رسانه‌ای، حکمت نهفته در سکوت و استمرار گفتمان اصیل انقلاب را در او یافتند و با ایمانی از جنس همان ایمانی که طیب حاج‌رضایی را به مرید نادیده‌ امام بدل کرد، او را برگزیدند.
رمزگشایی از محبت؛ چرا او؟
اما علت این محبت جوشان مردم و امت آزادی خواه اسلامی چیست؟ پاسخ در یک واژه نهفته است؛ «اصالت». مردم ایران و امت اسلامی که سال‌ها در کوران حوادث، صداقت و ثبات قدم را در سیمای امام راحل و رهبر شهید مشاهده کرده بودند، اکنون در آیت‌ا... سید مجتبی خامنه‌ای، همان خلوص و تعهد به اسلام ناب و حکمت را می‌بینند. محبت مردم به او، محصول دوگانه زهد سیاسی و سیاست‌ورزی تمدنی است. او برای مردم، فرزند استقامت است که البته امید به آن است که هرچه زودتر،  رهبر جوان را ما مردم در میان خودمان ببینیم و دوشادوش او برای اعتلای وطن و این خاک پرگهر گام برداریم. 
  حکمت نگاشته؛ پلی میان رهبر و دل‌ها
در این میان، پیام‌های مکتوب ایشان، نقشِ پل ارتباطی میان فکر و قلب را ایفا می‌کنند. پیام‌های ایشان در موضوعات گوناگون، از وحدت اسلامی گرفته تا مسائل حاکمیتی، برخلاف رسانه‌های پرهیاهو، از اطناب بیهوده تهی و از «عطر حکمت و تدبیر» سرشار است. این نوشته‌ها، تنها ابلاغیه‌های سیاسی نیستند، بلکه منشورهای راهبردی برای نسل جدیدی است که به دنبال معنا می‌گردد. هر گزاره در این پیام‌ها، با دقت یک فقیه و با نگاه یک استراتژیست تنظیم شده تا در این زمانه‌ سخت، همچون قطبی در میان تلاطم‌ها، جهت و مسیر را به امت نشان دهد؛ گویی هر پیام، گامی است در جهت تثبیت آن پیوند ناگسستنی که میان رهبری و ارادت مردم برقرار گشته است. پس، این پیوند میان مردم و رهبر و در نگاهی فراتر، پیوند میان امت و امام را نمی‌توان صرفاً با تحلیل‌های جامعه‌شناختی و سیاسی کلاسیک شرح و تفسیر کرد. بلکه این یک کشش وجودی است. وقتی دخترکی هشت‌ساله یا نوجوانی در عراق، فرسنگ‌ها دورتر ارادتی چنین عمیق ابراز می‌کند، یعنی پیام انقلاب از مرزهای جغرافیایی و حتی از مرزهای حضور فیزیکی عبور کرده است.