نمودار بالا، تعداد ادعاهای ترامپ درباره «پیروزی در جنگ ایران» را طی حدود هفت ماه ترسیم می‌کند. این داده صرفاً یک آمار خبری نیست؛ می‌توان آن را «دماسنج اضطراب روایت» ترامپ خواند: جایی که بسامد ادعا، جای سنجه‌های واقعی موفقیت را گرفته است. 
سه نکته حائز اهمیت است:
​​​​​​​
1  آمار : مجموع ادعاها در این بازه ۶۸ مورد است یعنی میانگین ۹/۷ در ماه.
2 کارکرد مصرف داخلی و جبران اضطراب روایتی: تکرار متوالی و پربسامد ادعای پیروزی (هر دو سه روز یک‌بار در ماه‌های اوج) نشان می‌دهد مخاطب اصلی این گفتمان، بازیگران بین‌المللی یا میدان نیستند، بلکه افکار عمومی داخل آمریکاست. در منطق جنگ شناختی، پیروزی قطعی و تثبیت‌شده نیازی به بازتولید روزمره ندارد؛ این اصرار کلامی بیش از آنکه بازتاب توفیق واقعی باشد، نشانه نیاز مبرم به اقناع‌سازی و مهار تردیدهای داخلی مردم آمریکا درباره هزینه‌ها و دستاوردهای حمله به ایران است.
۳ تله اعتباری و مقاومت ایران: اتکای بیش از حد به روایت «پیروزی زودهنگام»، سیاست‌گذار را در تله اعتباری فرو می‌برد: هر بن‌بست یا تحول متناقض ادعاهای پیشین را دچار تورم کلامی و بی‌اعتباری می‌کند. این شکاف اکنون آشکار شده است؛ ایران همچنان ایستاده و تنگه هرمز را با اقتدار بسته نگه داشته و هم‌زمان پیام‌های مذاکره را از واسطه‌ها دریافت می‌کند؛ یعنی علی‌رغم ضربات و آسیب‌ها، نه پیروزی‌ واقعی در میدان محقق شده و نه موضع منطقه‌ای ایران از میز راهبردی آمریکا حذف شده است. این یک پیروزی بزرگ برای ایران است.