​​​​​​​
در نیمه اول مهرماه 1405 مسابقات کشوری کشتی با چوخه کشور با حضور ۳۰۴ ورزشکار ملی پوش در مشهد برگزار شد، تیم چوخه فراجای خراسان رضوی در این مسابقات به مقام نخست رسید و مسعود قوی‌بازو به مدال طلا دست یافت؛ اما این تنها مدال او نیست. این قهرمان خراسانی در مسابقات جهانی کوراش 2022 نیز مدال طلا را از آن خود کرده است. این قهرمان عرصه ورزش، در گفت و گو با خراسان، از لزوم توجه بیشتر به ورزش های سنتی مثل کشتی باچوخه به عنوان ورزشی که خاستگاهش خراسان است، می گوید. به گزارش خراسان رضوی، برای خراسانی ها کشتی باچوخه یک ورزش کهن و میراثی ماندگار از نیاکان‎شان است. هنوز هم میدان های محلی در شهرستان های مختلف استان شاهد حضور هزاران تماشاچی برای این مسابقات است. مسعود قوی‎بازو، یک جوان خراسانی است که این ورزش را از سنین پایین شروع کرده و اکنون مدال قهرمانی کشور را به گردن آویخته است. 
کشتی با چوخه؛ میراث خراسان
وی درباره آشنایی و علاقه   اش به کشتی با چوخه می گوید: خانواده‌ام توجه زیادی به کشتی با چوخه و ورزش‌های سنتی دارند. پدربزرگ، دایی‌ها و پدرم نیز به این رشته علاقه‌مند بودند. من از کودکی در جودو و کوراش فعالیت می کردم و از دوازده یا سیزده‌سالگی بود که در مسابقات چوخه نیز شرکت کردم. لازم است بگویم کشتی با چوخه رشته‌ای تخصصی و متعلق به خراسان است. قوی‌بازو در توصیف این رشته ورزشی می‌گوید: کشتی با چوخه، میراث بومی و ریشه‌دار خراسان است که با فرهنگ مردم این دیار پیوندی ناگسستنی دارد. این رشته ورزشی که به‌نوعی نماد پهلوانی در این خطه محسوب می‌شود، با پوشش و تجهیزات خاص خود، همچون کت چوخه، تفاوت‌های ساختاری و فنی   با جودو و کشتی آزاد دارد و جایگاهی ویژه نزد خراسانی ها دارد. از او می خواهیم درباره فضای مسابقات اخیر و قهرمانی اش در کشور صحبت کند. قوی‎بازو در پاسخ بیان می کند: مسابقات کشوری بسیار بزرگ بود و همه رقیبان با آمادگی بالایی شرکت کرده بودند و من به کمک خدا توانستم مقام اول را کسب کنم. حریفانم از تربت جام، مشهد، شیروان و بجنورد بودند که همگی آمادگی خوبی داشتند.
حمایت مسئولان کمی ضعیف است
این قهرمان کشور و جهان درباره وضعیت حمایت هیئت استان و فدراسیون از این رشته اضافه می کند: کشتی با چوخه رشته بسیار بزرگی است و طرفداران مردمی زیادی دارد. گاهی بیست، سی یا حتی چهل هزار نفر زیر آفتاب در میدان‌های خاکی چوخه می‌نشینند تا کشتی را ببینند؛ اما حمایت مسئولان کمی ضعیف است. حداقل می‌توانند این رشته را به ثبت جهانی برسانند، مانند بسیاری از دیگر کشورها که در مورد ورزش های سنتی خود این کار را کرده اند. مثلاً ازبکستان کوراش، قزاقستان قزاق کورسی و ژاپن جودو را به کشورهای دیگر و جهان معرفی کرده‌اند. به یاد دارم چند سال پیش در یکی از همین گودهای کشتی با چوخه که ایران میزبان کشورهای مختلف بود، گزارشگری فرانسوی از یکی از شرکت‌کنندگان خارجی پرسید که درباره برگزاری این مسابقات چه احساسی دارد  و او جواب داد: این جا برای او شبیه میدان گلادیاتورهاست که پهلوان‌ها مبارزه می‌کنند.
چالش های ورزش در شهرستان
 قوی بازو درباره معیشت و جوایزی که به قهرمان ها در این رشته ورزشی داده می شود، می گوید: با توجه به شرایط اقتصادی فعلی، مبالغ جایزه ها نسبت به هزینه ای که ورزشکار برای تمرین و موارد دیگر انجام می دهد، پایین است. در سال های گذشته، جایزه‌ها چشمگیرتر بود؛ برای مثال سکه و نیم‌سکه می‌دادند و در میادین سنتی شتر، گاو و گوسفند هدیه می‌دادند؛ اما اکنون به مبالغ ریالی بسنده می شود و اگر بخواهید با رویکرد اقتصادی نگاه کنید اصلا صرفه اقتصادی ندارد. وی با بیان این که از لحاظ تجهیزات سالن، جا دارد مدیرکل نگاه ویژه‌ای به شهرستان درگز داشته باشد، می گوید: در این شهرستان حتی یک تخت تاتامی جودو هم وجود ندارد و بچه ها در سالن روی تشک کشتی تمرین می‌کنند.