‌پیش از جنگ سوم تحمیلی، رهبرشهیدمان به آمریکایی‌ها و متحدان منطقه‌ای هشدار داد که جنگ احتمالی، منطقه‌ای خواهد بود.حالا اما دستورات فرمانده کل قوا نشان داد که در صورت تهدید جدید، تنبیهات ایران علیه دشمن بسیار فراتر از خسارات وارده در جنگ ۴۰روزه خواهد بود. ایشان در دیداری که با فرماندهان نظامی کشور داشتند، محدودیت‌های زمانی و مکانی را از پیش روی نیروهای مسلح برداشتند. این رویکرد نشان می‌دهد که اگر دشمن باردیگر شرارت جدیدی را در قبال جمهوری اسلامی ایران انجام دهد، ایران در قامت بازیگری موازنه‌ساز و معادله‌ساز، هم در میدان و هم در فرامیدان حضور خواهد یافت. شاید مهم‎ترین نکته و دستور فرمانده کل قوا، این بود که دیگر قدرت معادله‌سازی منطقه‌ای به محدوده جغرافیایی منطقه محدود نخواهد بود، بلکه منافع آمریکا و رژیم صهیونیستی را در نقاط مختلف جهان هدف قرار خواهد داد. امری که توأم با به روزرسانی بانک اهداف، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین و بیش از پیش عملیاتی شدن راهبرد وحدت ساحات خواهد بود. این منافع ممکن است در جغرافیایی خارج از منطقه غرب آسیا قرار داشته باشند. به بیان دیگر، دست نیروهای مسلح، نیروهای امنیتی و به‌طور کلی جمهوری اسلامی ایران، چه در شناسایی تهدیدات دشمن و چه در شناسایی منافع آن، به جغرافیای منطقه محدود نخواهد بود. این یعنی دشمن دیگر نمی‌تواند مطمئن باشد که پاسخ ایران صرفاً به یک پایگاه نظامی یا یک نقطه محدود خلاصه می‌شود. تمرکز بر دارایی‌های «غیرمادی» دشمن نیز نشان از آمادگی برای جنگ‌های سایبری و اطلاعاتی در کنار جنگ‌های سنتی دارد. نکته دوم، پیوند این دستور با نقش مردم است. پاسخ نظامی بدون محدودیت جغرافیایی، در خلأ عمل نمی‌کند؛ پشتوانه مردمی است که به دشمن نشان می‌دهد محاسبه «هزینه-فایده» حمله به ایران، از اساس نادرست بوده است. بنابراین، دستورات رهبری را نباید صرفاً به‌عنوان یک عامل دفاعی یا واکنشی دربرابر کنش احتمالی دشمن مورد توجه قرار داد، بلکه باید آن را در قالب یک عامل موازنه‌ساز ارزیابی کرد؛ عاملی که می‌تواند مختصات میدان را تعیین کند و قواعد نبرد را شکل دهد.
مخاطبان اصلی فرمایشات رهبری، یعنی کسانی که این پیام را به‌دقت رصد کرده‌اند، از جمله دشمنانی که امروز پیام ایشان را دنبال می‌کنند، به عمق این پیام و آثار و تبعات آن در میدان و فرامیدان پی برده و می برند.