افتادگی پلک یا پتوز به عنوان عارضه‌ای که می‌تواند از یک تغییر ظاهری ساده تا اختلال جدی درمیدان دید متغیر باشد، نیازمند ارزیابی دقیق پزشکی است. این عارضه که غالباً یک یا هر دو چشم را درگیرمی‌کند، دراثر عوامل مختلفی نظیر افزایش سن، شل شدن تاندون‌های نگهدارنده، اختلالات عضلانی مانند میاستنی گراویس یا مشکلات عصبی بروز می‌یابد.

​​​​​​​
براساس بررسی‌های تخصصی، پتوز به انواع مختلفی ازجمله آپونوروتیک، میوژنیک، نوروژنیک، مکانیکی و مادرزادی تقسیم می‌شود. این وضعیت علاوه بر ایجاد ظاهر نامتقارن درپلک‌ها، با نشانه‌هایی چون دشواری درباز نگه داشتن چشم و بالا بردن ناخودآگاه ابروها همراه است. 
تشخیص قطعی بیماری توسط پزشک متخصص و از طریق معاینات بالینی، بررسی حرکات چشم و در صورت نیاز آزمایش‌های تکمیلی انجام می‌شود.
در حوزه درمان، بسته به شدت عارضه و میزان محدودیت بینایی، روش‌هایی از پیگیری‌های ساده و استفاده موقت از قطره‌های چشمی تجویزی تا جراحی‌های اصلاحی تاندون و روش اسلینگ به کار گرفته می‌شود. 
متخصصان تأکید می‌کنند که افتادگی ناگهانی پلک، به‌ویژه هنگامی که با علایمی چون دوبینی، سردرد شدید، تفاوت اندازه مردمک‌ها، اختلال تعادل یا ضعف در یک سمت بدن همراه باشد، یک وضعیت اورژانسی محسوب می‌شود و باید فوراً توسط تیم پزشکی مورد ارزیابی قرار گیرد تا از خطرات عصبی و عروقی احتمالی جلوگیری شود.