همزمان با سالروز شهادت حضرت زهرا(س)، 15 شهید گمنام تازه تفحص شده بر شانه مردم ولایتمدار مشهد تشییع شدند
مشهد، همنفس با شهیدان
نویسنده: هانیه غلامی
مترجم:
دیروز عرصه میدان شهدای مشهد رنگ دیگری داشت؛ بیرقهای عزای فاطمیه، پرچمهای سهرنگ ایران و درفشهای سرخ خونخواهی رهبر شهید انقلاب درهم آمیخته بودند، گویا پرچم ها نیز نوای وحدت داشتند. دمامها به صدا درآمده بود، علمها بر دوش کشیده میشد و آوای «إِنا أعطيناك الكوثر» در فضا طنینانداز بود. عاشقان اهلبیت(ع) نیز رو به ولینعمتشان زمزمه کردند: «يا أيها العزيز مسّنا وأهلنا الضر». عطر شهادت در فضا پیچیده بود. مهمانهایی از جنس شلمچه، جزیره مجنون، فکه و طلاییه، با زخمهایی کهنه و پیکرهایی سبک، نه فقط بر شانههای مردم، که بر قلبهای بیقرار و چشمان بارانی زائران و مجاوران تشییع میشدند. مشهدیها همزمان با سالروز شهادت حضرت صدیقه طاهره(س)، پیکر پاک ۱۵ شهید گمنام را نیز بدرقه کردند. به گزارش خراسان رضوی، مشهدیها برای مهمانهای خستهجان، اما سرافراز خود سنگ تمام گذاشتند. گویی اهالی لاهوت نیز از تماشای این سیل جمعیت عاشق حیران مانده بودند و زیر لب زمزمه میکردند؛ راست گفت پروردگار که فرمود: «إِنی اعلم ما لا تعلمون».
سرمای پاییز هم نتوانست از حرارت قلبهای ملتهب ساکنان خطه خورشید برای تشییع فرزندان شهید گمنام ولی خوشنام مام وطن بکاهد. همه آمده بودند تا در کنار خانوادههایشان، اقامه عزای حضرت مادر کنند. مادران، کودکان شیرخوار خود را در آغوش داشتند و پدرها دست دختران کوچکشان را محکم گرفته بودند. دههنودیها و دهههشتادیها پرچمدار بودند و بزرگترها میدانداری میکردند. عرصه میدان شهدای مشهد به حسینیهای بزرگ تبدیل شده بود؛ حسینیهای به وسعت عشق و ارادت دوستداران بانوی دو عالم. با ورود پیکرهای شهدای گمنام به میدان شهدا، حال و هوای مجلس دگرگون شد. زنان و دختران، همچون مادران و خواهرانی که عزیزی را از دست دادهاند، به سمت تابوت شهدا پرواز میکردند و مردان و پسران جوان با نگاهی آکنده از تحسین و غبطه به تماشای تابوتهایی که پرچم ایران آن ها را در آغوش کشیده بود؛ ایستاده بودند. آنان که روزی پیشانیبند «یا زهرا» بر پیشانی بستند، امروز به رسم بانوی آب و آینه، گمنام بدرقه میشدند.
با بیرق خونخواهی ما لشکر زهراییم
اما فاطمیه امسال با سالهای گذشته فرق میکرد. گویی شهدا آمده بودند تا مرهمی باشند بر دلهای داغدار مردمی که هشت ماه است، همچون رزمندگانی آماده خدمت، سنگر خیابان را رها نکردهاند. نوای «حیدر حیدر» میدان شهدا را پر کرده بود و مردم با شهدا عهد خونخواهی رهبر شهید را بستند، فریاد مرگ بر آمریکا و اسرائیل سردادند، ا... اکبر گفتند و شعار دادند: با بیرق خونخواهی ما لشکر زهراییم. خانمی میانسال با چشمانی اشکبار فریاد میزد: «خدایا، انتقام مظلوم را از ظالم بگیر». نوجوانی دههنودی، لباسی بر تن داشت که به تصویر رهبر شهید و دیگر شهدای وطن مزین شده بود. در گوشهای دیگر، خانم جوانی که محو تماشای امواج پرچمهای عزاداری، خونخواهی و پرچم سهرنگ ایران شده بود، رو به دخترش گفت: «کاش من هم پرچمم را آورده بودم.» از خانم جوانی که فرزند شیرخوارش را در آغوش داشت، پرسیدم فاطمیه امسال جای چه کسی خالی بود؟ نگاهش به سمت تصویر رهبر شهید انقلاب دوید. بغض گلویش را فروخورد و گفت: «جای آقای شهید ایران خیلی خالی است، اما نام و راهش تا ابد در قلب ماست. فرزندانمان را نیز با تکیه بر مکتب ایشان که مکتب حسینی است، بزرگ خواهیم کرد». پیرمردی که روی ویلچر نشسته بود و بهسختی حرکت میکرد، گفت: «نمیتوانستم در خانه بمانم. من امروز به نیت رهبر شهید عزیزمان و کودکان شهید میناب اینجا هستم.» دختر جوانی، پیش از آنکه پرسشی از او بپرسم، گفت: «ما تا آخرین قطره خون با کشورمان هستیم. ای رهبر شهیدم، قسم به خون پاکت، راهت ادامه دارد.» مرد جوانی نیز با اشاره به نقش حضرت زهرا(س) در دفاع از ولایت گفت: «امروز نوبت ماست تا پای ولایت بمانیم. من تا پای جانم برای رهبر و کشورم ایستادهام و در حضور این شهدا قول میدهم». چند دختر نوجوان هم که با جمع دوستانه خود به این مراسم آمده بودند، با بیان این که شاید ما رهبر شهید را به اندازه بزرگترها نشناسیم، اما میدانیم رهبر شهید ایران راهش، راه حضرت زهرا(س) و امام حسین(ع) بود و ما این راه را ادامه میدهیم.
سلام ما را به آقای شهید ایران برسانید
سرانجام، خودروی حمل پیکرهای مطهر شهدا، در میان اشک و احساس برآمده از ارادت مشهدیها، وارد خیابان شیرازی شد. وقتی ایثار و ایستادگی برای وطن با دفاع از حق پیوند میخورد، شهادت به مرگی باشکوه برای مردان بیادعا تبدیل میشود. حالا هرکس تلاش میکرد خود را به تابوت شهدا برساند؛ حرفی بزند، درددلی کند و از آنها بخواهد: «سلام ما را به آقای شهید ایران برسانید.» زائران و مجاوران حضرت ثامن(ع)، فرزندان خلف ایران زمین را تا حرم مطهر رضوی تشییع و در مسیر مرثیه مادر را زمزمه کردند، رجز خوانند و بر ایستادگی در راه میهن اسلامی تأکید کردند.
گفتنی است، در این مراسم نماینده ولی فقیه در استان، استاندار خراسان رضوی و تعدادی دیگر از مسئولان استانی نیز حضور داشتند.
سرمای پاییز هم نتوانست از حرارت قلبهای ملتهب ساکنان خطه خورشید برای تشییع فرزندان شهید گمنام ولی خوشنام مام وطن بکاهد. همه آمده بودند تا در کنار خانوادههایشان، اقامه عزای حضرت مادر کنند. مادران، کودکان شیرخوار خود را در آغوش داشتند و پدرها دست دختران کوچکشان را محکم گرفته بودند. دههنودیها و دهههشتادیها پرچمدار بودند و بزرگترها میدانداری میکردند. عرصه میدان شهدای مشهد به حسینیهای بزرگ تبدیل شده بود؛ حسینیهای به وسعت عشق و ارادت دوستداران بانوی دو عالم. با ورود پیکرهای شهدای گمنام به میدان شهدا، حال و هوای مجلس دگرگون شد. زنان و دختران، همچون مادران و خواهرانی که عزیزی را از دست دادهاند، به سمت تابوت شهدا پرواز میکردند و مردان و پسران جوان با نگاهی آکنده از تحسین و غبطه به تماشای تابوتهایی که پرچم ایران آن ها را در آغوش کشیده بود؛ ایستاده بودند. آنان که روزی پیشانیبند «یا زهرا» بر پیشانی بستند، امروز به رسم بانوی آب و آینه، گمنام بدرقه میشدند.
با بیرق خونخواهی ما لشکر زهراییم
اما فاطمیه امسال با سالهای گذشته فرق میکرد. گویی شهدا آمده بودند تا مرهمی باشند بر دلهای داغدار مردمی که هشت ماه است، همچون رزمندگانی آماده خدمت، سنگر خیابان را رها نکردهاند. نوای «حیدر حیدر» میدان شهدا را پر کرده بود و مردم با شهدا عهد خونخواهی رهبر شهید را بستند، فریاد مرگ بر آمریکا و اسرائیل سردادند، ا... اکبر گفتند و شعار دادند: با بیرق خونخواهی ما لشکر زهراییم. خانمی میانسال با چشمانی اشکبار فریاد میزد: «خدایا، انتقام مظلوم را از ظالم بگیر». نوجوانی دههنودی، لباسی بر تن داشت که به تصویر رهبر شهید و دیگر شهدای وطن مزین شده بود. در گوشهای دیگر، خانم جوانی که محو تماشای امواج پرچمهای عزاداری، خونخواهی و پرچم سهرنگ ایران شده بود، رو به دخترش گفت: «کاش من هم پرچمم را آورده بودم.» از خانم جوانی که فرزند شیرخوارش را در آغوش داشت، پرسیدم فاطمیه امسال جای چه کسی خالی بود؟ نگاهش به سمت تصویر رهبر شهید انقلاب دوید. بغض گلویش را فروخورد و گفت: «جای آقای شهید ایران خیلی خالی است، اما نام و راهش تا ابد در قلب ماست. فرزندانمان را نیز با تکیه بر مکتب ایشان که مکتب حسینی است، بزرگ خواهیم کرد». پیرمردی که روی ویلچر نشسته بود و بهسختی حرکت میکرد، گفت: «نمیتوانستم در خانه بمانم. من امروز به نیت رهبر شهید عزیزمان و کودکان شهید میناب اینجا هستم.» دختر جوانی، پیش از آنکه پرسشی از او بپرسم، گفت: «ما تا آخرین قطره خون با کشورمان هستیم. ای رهبر شهیدم، قسم به خون پاکت، راهت ادامه دارد.» مرد جوانی نیز با اشاره به نقش حضرت زهرا(س) در دفاع از ولایت گفت: «امروز نوبت ماست تا پای ولایت بمانیم. من تا پای جانم برای رهبر و کشورم ایستادهام و در حضور این شهدا قول میدهم». چند دختر نوجوان هم که با جمع دوستانه خود به این مراسم آمده بودند، با بیان این که شاید ما رهبر شهید را به اندازه بزرگترها نشناسیم، اما میدانیم رهبر شهید ایران راهش، راه حضرت زهرا(س) و امام حسین(ع) بود و ما این راه را ادامه میدهیم.
سلام ما را به آقای شهید ایران برسانید
سرانجام، خودروی حمل پیکرهای مطهر شهدا، در میان اشک و احساس برآمده از ارادت مشهدیها، وارد خیابان شیرازی شد. وقتی ایثار و ایستادگی برای وطن با دفاع از حق پیوند میخورد، شهادت به مرگی باشکوه برای مردان بیادعا تبدیل میشود. حالا هرکس تلاش میکرد خود را به تابوت شهدا برساند؛ حرفی بزند، درددلی کند و از آنها بخواهد: «سلام ما را به آقای شهید ایران برسانید.» زائران و مجاوران حضرت ثامن(ع)، فرزندان خلف ایران زمین را تا حرم مطهر رضوی تشییع و در مسیر مرثیه مادر را زمزمه کردند، رجز خوانند و بر ایستادگی در راه میهن اسلامی تأکید کردند.
گفتنی است، در این مراسم نماینده ولی فقیه در استان، استاندار خراسان رضوی و تعدادی دیگر از مسئولان استانی نیز حضور داشتند.
10 صفحه اول
پربازدیدترین اخبار
اخبار برگزیده
-
وقتی انتقالی، سنوات میتراشد!
-
عضویت ۲۰۰ هزار نفر در کتابخانههای عمومی استان
-
مشهد، همنفس با شهیدان
-
اجرای سامانه هوشمند پایش رانندگان پرخطر در استان
-
آمادهباش اکیپهای ساماندهی آسیبدیدگان اجتماعی مشهد
-
زنگ خطر دیابت در مشهد
-
بیمجوزها، جان زائران را تهدید میکنند
-
قلیان؛ خطری فراتر از یک دود
-
پیروزی پرقدرت باتسام مشهد برابر نماینده تهران در لیگ برتر بسکتبال بانوان


