تیم ملی کشورمان روز گذشته در تورنمنت بصره به مصاف تیم فلسطین رفت؛ بازی‌ای که در حالت همیشگی شاید زیاد مهم نبود، اما این بازی از این نظر  حائز اهمیت بود که فهرست تیم ملی در این فیفادی زیر و رو شده بود و همه منتظر بودیم ببینیم جوانان در دیداری که چندان سخت هم به نظر نمی‌رسید چه می‌کنند. این بازی همان طور که انتظار داشتیم از همان دقیقه اول با فشار ایران آغاز شد، اما هرچه به پایان دیدار نزدیک می‌شدیم، خبری از گل نبود و این نشان می‌داد این تغییر نسل باید زودتر از این‌ها اتفاق می‌افتاد و با این سبک بازی هنوز خیلی کار داریم تا مدعی قهرمانی در آسیا باشیم. شاید اگر بازیکن فلسطینی اخراج نمی‌شد و بعد از آن هم باتجربه‌ها به کمک جوانان نمی‌آمدند، از پس بردن فلسطین رنکینگ نود و دوم هم برنمی‌آمدیم. نکته مهم اما بازی کردن بیشتر بازیکنان دعوت‌شده بود و 4 بازیکن اولین بازی ملی‌شان را تجربه کردند. اما در نهایت هرچه که بود، ایران به‌سختی این دیدار را برد تا اولین بازی با نسل تغییر‌یافته را پیروز شویم و پس از حدوداً ۷ ماه هم ایران طعم پیروزی را بچشد.

ترکیبی متفاوت و آزمونی برای جوانان
نیمه اول را با ترکیبی که باورمان نمی‌شود در دوره قلعه‌نویی آن را ببینیم آغاز کردیم؛ تنها ۵، ۶ بازیکن برایمان تکراری بودند: سعید عزت، حسین‌زاده، آریا یوسفی و قربانی، محمد محبی و علی نعمتی. در خط دروازه خلیفه را داشتیم. در دفاع جعفر سلمانی و حزباوی. در میانه زمین هم حسین‌نژاد فیکس بود؛ اتفاقی که از همه چیز عجیب‌تر بود؛ چراکه قلعه‌نویی از سبک بازی او خوشش نمی‌آمد، به یکباره درحالی‌که فصل خوبی هم نداشت دعوتش کرد و فیکس به او بازی داد. بازیکنی که اتفاقاً خوب هم بود و یکی دو بار حرکات فردی زیبایی داشت و روی ارسال دقیقش خطرناک‌ترین صحنه بازی در نیمه اول را ساخت و قربانی ضربه سرش به تیر خورد.
 قلعه‌نویی اما در ترکیب تغییر‌یافته سیستمش را هم عوض کرد و ترجیح داد 2-۵-3 بازی کند؛ چیدمانی که کمتر در تیم ملی دیده بودیم. این سیستم جدید برای بازیکنانی که به هماهنگی خوبی کنار هم نرسیدند شاید انتخاب خوبی نبود، اما باز هم ایران که  تیم بهتری نسبت به فلسطین است، نبض بازی را در دست داشت، اما هرچه حسین‌زاده و قربانی و سایرین زدند، یا دقت کافی را نداشت و یا دروازه‌بان حریف مانع شد تا نیمه اول را مساوی تمام کنیم. 
حسین‌زاده هم هرچقدر در لیگ برتر و تراکتور خوب است در تیم ملی تمرکز ندارد و فرم خوبی نداشت. اما نکته عجیب نیمه اول این بود که دنیس اکرت در نیمه اول برابر فلسطین هم حرفی برای گفتن نداشت؛ بازیکنی که کادرفنی و شخص قلعه‌نویی گفته بود باید به فضای تیم ملی عادت کند، اما دیگر هر بازیکنی باشد تا حالا عادت کرده و برابر فلسطین باید بازی‌اش ذره‌ای خطرناک جلوه کند که انگار دنیس خان هنوز هم با فضای تیم ملی خو نگرفته است.
​​​​​​​
سربلندی از آزمون فلسطین با امضای سردار و صالح
در نیمه دوم اما ژنرال دید سیستم ۳ دفاعه آن‌طور که باید و شاید جواب نداده است و دوباره سیستم را ۴ دفاعه کرد و نصف بازیکنان را هم تعویض کرد و سردار هم به بازی آمد که اتفاقاً بعد از ورودش به زمین تیم رو به جلوتر شد و نشان داد چه اختلاف سطحی با درگاهی دارد. 
نکته مهم این دیدار بازی کردن ۴ بازیکن جدید تیم ملی برای اولین بار بود: حسین گودرزی، حبیب فرعباسی، اسماعیل قلی‌زاده و افشین صادقی. مهم این که در این نیمه هم مثل نیمه اول از سمت چپ حملات بهتری داشتیم و این نشان می‌داد تیم ملی برای این سمت برنامه‌ریزی ویژه‌ای داشته است. 
درست است که با ورود سردار هجومی‌تر شدیم، اما باز هم از موقعیت‌ها استفاده نمی‌کردیم و مساوی نزدیک‌تر از چیزی بود که فکرش را می‌کردیم. بااین‌حال، تغییر مهم در جریان بازی اخراج بازیکن فلسطین بود که با خطای روی سعید عزت کارت دوم را گرفت و فلسطین 10 ‌نفره شد تا کمی خیالمان راحت شود که از پس فلسطین 10 نفره برمی‌آییم و در عرض ۷ دقیقه دوبار گلزنی کردیم؛ اولی را سردار به زیبایی به ثمر رساند که بعد از ۶۰۴ روز پایش به گلزنی برای ایران باز شد و دومی را هم حردانی به همان شکل زد که هر دو روی پاس گل گودرزی بود؛ بازیکنی که اولین بازی ملی‌اش را تجربه می‌کرد و در ۴۵ دقیقه دوبار گل ساخت. بعد از گل دوم اما فشار خاصی نیاوردیم  تا بازی با همین دو گل را که با تجربه سردار و صالح به دست آمد،پیروز شویم.

شروعی امیدوارکننده با وجود ایرادهای تاکتیکی
ایران در این دیدار برابر فلسطین با رنک ۹۲ دنیا، قرار گرفت. شاید خیلی‌ها انتظار برد پرگل‌تری داشتند، اما همین که جوانان در اولین تجربه جدی کنار یکدیگر توانستند به پیروزی برسند، اتفاق امیدوارکننده‌ای بود. هرچند که اختلاف سطح ایران با فلسطین غیرقابل کتمان است اما این تیم در بازی های گذشته اش تیمی سرسخت و هجومی نشان داده بود اما در این دیدار حرفی برای گفتن نداشت.  البته قلعه‌نویی می‌توانست در اولین بازی این ترکیب جدید از سیستم سه‌دفاعه استفاده نکند و به بازیکنانی که بیشتر به دفاع چهار نفره عادت دارند، فرصت هماهنگی بدهد و در بازی‌های بعدی این سیستم را امتحان کند.
 بااین‌حال، پیروزی ایران با کمک باتجربه‌هایی مثل سردار و حردانی نکته مثبتی بود. این بازی می‌تواند شروع خوبی برای نسل جدید باشد و اعتمادبه‌نفس جوانان را افزایش دهد. اگر کادرفنی ایرادهای تاکتیکی را برطرف کند، می‌توان به آینده این تیم امیدوار بود.