ترامپ در دور جدید خود رویکردی دارد که می‌توان به اختصار آن را «ملی گرایی اقتصادی» خواند. بدین معنا که وی دوست دارد به جای هزینه های مختلف در نقاط مختلف جهان که گلوبالیست های نوعا چپ آن ها را ابزار اثربخشی خود می‌دیدند، اولا از آن ها بکاهد و در داخل آمریکا با هدف بازگشت به «قدرت اول غیر قابل دسترسی» خرج کند و ثانیا کشورهای اروپایی را در پروژه های مشترک، مسئولیت پذیرتر سازد و هزینه ها را به دوش آنان نیز بیندازد. این روزها از تهدیدهای او زیاد سخن می رود ولی من معتقدم فرصت هایی نیز وجود دارد. این که ترامپ دشمن اصلی خود را در این ماجرا چین می بیند، اولا می تواند ما را به چین نزدیک تر سازد و ثانیا چین را جایگزین حمایت های مالی کند که از پروژه های امثال «یو اس اید» می شده است و از این طریق به کاهش نفوذ غرب در کشورهای مختلف خصوصا اسلامی برسیم. باید این را بدانیم که رویه ترامپ در خیلی جاها بلوف و ایجاد هراس است. مثلا در ماجرای فلسطین هم، کوچ فلسطینی ها به راحتی شدنی نیست و اتفاقا مواضع ترامپ، عکس العمل همه حتی دولت خودگردان و اروپایی ها را برانگیخته است. همین یعنی فرصتی برای ایجاد اتحاد در میان کسانی که پیشتر، ممکن نبود. تندروی ترامپ محفوف به فرصت و تهدید است فقط روی منفی آن را نبینیم!