فصل 2026-۲۰۲۵ فوتبال اروپا، پر از قصه‌های باورنکردنی بود؛ از قهرمانانی که از دل بحران برخاستند تا ستاره‌هایی که زیر بار انتظارات، زمین خوردند. آنتونیو کونته ناپولی را به قهرمانی رساند، لوئیز انریکه تاریخ‌ساز شد و هری کین بالاخره طلسم قهرمان نشدنش را شکست. اما در سوی دیگر، چهره‌هایی مانند پپ گواردیولا، امباپه و ارلینگ هالند فصل را با حسرت به پایان رساندند. با اتمام فینال جام جهانی باشگاه‌ها، حالا وقت آن است که نگاهی بیندازیم به برندگان واقعی این فصل... و بازندگانی که نام‌شان بزرگ‌تر از عملکردشان بود.
​​​​​​​
 برندگان بزرگ فصل
یکی از بزرگ‌ترین داستان‌های فصل، موفقیت بارسلونا تحت هدایت هانسی فلیک بود. پیش از شروع فصل، نگرانی‌هایی درباره جانشینی ژاوی وجود داشت، اما فلیک توانست بارسا را سریعاً به بهترین فرم خود بازگرداند و با ترکیب هجومی قدرتمند، قهرمانی لالیگا، کوپا دل ری و سوپرجام را برای کاتالان‌ها به ارمغان بیاورد. این تیم هیجان‌انگیز و سرشار از انگیزه، نمایشی فراتر از دوران ژاوی ارائه داد و به یکی از بهترین تیم‌های اروپا تبدیل شد. در ایتالیا هم آنتونیو کونته، دیگر ستاره فصل، ناپولی را از جایگاهی پایین به قهرمانی در سری آ رساند. با کسب اسکودتو با ناپولی، کونته تبدیل به یکی از بزرگ‌ترین مربیان تاریخ فوتبال ایتالیا شد. لوئیز انریکه هم با پاری سن ژرمن به سه‌گانه باشگاهی رسید و اولین قهرمانی لیگ قهرمانان را برای این تیم رقم زد. در میان بازیکنان، هری کین سرانجام طلسم قهرمانی را شکست و با بایرن مونیخ به قهرمانی بوندس‌لیگا رسید. او که سال‌ها بدون جام باقی مانده بود، این فصل با عملکرد خیره‌کننده‌اش به یکی از برندگان بزرگ تبدیل شد. همچنین بازیکنانی چون دمبله، یامال، رافینیا و... با درخشش در تیم‌های خود فصل موفقی را پشت سر گذاشتند.
بازندگان خاص فصل
در سوی دیگر، پپ گواردیولا و منچسترسیتی، با وجود سرمایه‌گذاری‌های هنگفت در پنجره زمستانی و وجود بازیکنان باتجربه، با نتایجی ناامیدکننده فصل را بدون کسب هیچ جامی به پایان رساندند. مصدومیت‌ها و ضعف در جوان‌سازی تیم موجب شد سیتی حتی سهمیه لیگ قهرمانان فصل بعد را در هفته پایانی قطعی کند، در جام حذفی مقابل کریستال پالاس به شکست تن دهد و در ادامه باخت عجیب به الهلال که باعث حذف این تیم از جام جهانی شد. می‎‌توان گفت که فشارهای روانی گواردیولا و تحقق نیافتن انتظارات، بزرگ‌ترین نقطه ضعف این فصل بود. اینزاگی، سرمربی اینترمیلان، هم پس از سه فصل درخشان که تیمش جزو بهترین‌های اروپا بود، با ناکامی در کسب جام‌ها و شکست‌های مهم، از تیم جدا شد. حذف از کوپا ایتالیا و سوپرجام به دست رقیب همشهری میلان، قهرمانی هفته پایانی ناپولی در سری آ و شکست سنگین در فینال لیگ قهرمانان اروپا نشان دهنده این است که  اینتر به بازسازی اساسی نیاز دارد. کارلو آنچلوتی در رئال مادرید، که همواره استاد موفقیت در اروپا بود، در این فصل ناکام ماند. شکست‌های متوالی برابر بارسلونا در رقابت‌های داخلی و حذف در لیگ قهرمانان اروپا برابر آرسنال، باعث برکناری او شد تا ژابی آلونسو جانشینش شود. در میان بازیکنان، کیلیان امباپه که با رئال مادرید قرارداد بست و انتظارها را بالا برد، اگرچه گل‌های زیادی زد، اما نتوانست با تیمش جامی ببرد. مصدومیت‌ها و ضعف عملکرد بازیکنانی مثل وینیسیوس جونیور و جود بلینگهام باعث شد عملکرد کلی رئال با حضور او رضایت‌بخش نباشد. ارلینگ هالند هم که فصل فردی درخشانی داشت، نتوانست با منچسترسیتی جامی کسب کند و همچنان جام‌های بزرگ برای او در دسترس نبود. برونو فرناندز، یکی از معدود بازیکنان قابل اتکای منچستر یونایتد، در تیمی بسیار بی‌برنامه و ضعیف بود. با وجود عملکرد فردی خوب، تیمش در لیگ پانزدهم شد و در فینال لیگ اروپا شکست خورد، که همه این‌ها باعث شدند فصل برای فرناندز و تیمش تلخ باشد.