​​​​​​​
فینال اولین دوره جام جهانی باشگاه‌های جهان یک‎شنبه شب درحالی برگزار شد که بسیاری بنا به مسیر دشواری که پاری‌سن ژرمن تا فینال طی کرد که توأم با حذف مقتدرانه رقبایی چون بایرن و رئال بود، شانس بیشتری برای این تیم متصور بودند؛ اما تیم جوان، سریع و تهاجمی لوئیز انریکه که در فینال لیگ قهرمانان هم 5 بر صفر اینتر را تحقیر کرده بود، برابر چلسی خلع سلاح شد. درباره دلایل این اتفاق می‌توان چند عامل را متصور شد:
1 پی‌اس جی فاتح سه‌گانه فرانسه شد و در لیگ قهرمانان هم تا فینال پیش رفت، در این جام هم مسیر سخت‌تر و استراحت کمتری داشت؛ پس عجیب نبود که در گرمای کشور میزبان، طراوت لازم را برای مقابله با چلسی باانگیزه و دونده که از دقیقه اول پرس می‌کرد، نداشته باشد.
2 پی‌اس جی فوق‌ستاره‌های زیادی دارد اما تیمش بسیار جوان است و به عقب‌افتادن عادت ندارد؛ این موضوع را می‌شد در رفتار عصبی بازیکنان بعد از دریافت گل و بازی احساسی‌شان حس کرد.
3 غافلگیری با یک گل که کمابیش حاصل یک اتفاق بود، باعث شد پی‌اس جی جلو بکشد و چلسی که با دفاع منسجم و دو هافبک دفاعی بازی می‌کرد، فرصت لازم برای ضدحمله از سمت چپ آسیب‌پذیر تیم پاریسی را تا رسیدن به گل دوم و سوم به‌دست آورد.
4 روز خوب چلسی با روز بد رقیب همزمان شد تا فینال جالبی رقم بخورد که طی آن پاریسی‌ها مالکیت را داشتند اما در ضربه‌های آخر کم آوردند و از قضا در دقایق بدی هم گل خوردند. شاید اگر موقعیت طلایی دزیره دوئه در دقیقه 19 بازی گل شده بود، فینال جور دیگری رقم می‌خورد.
5 در هرحال لوئیز انریکه تیم محبوب و جذابی ساخته که حتی دفاع راستش یعنی اشرف حکیمی عنصر تهاجمی محسوب می‌شود. آن‌ها می‌توانستند فاتح اولین پنج‎گانه تاریخ باشگاهی باشند که در قدم آخر کم آوردند؛ اما این فینال عجیب روند خوب آن‌ها را زیرسوال نمی‌برد.