شربت گوارا

نویسنده:

مترجم:

ابوهاشم جعفری می‌گوید: به سخنان امام گوش می‌دادم. هوا گرم بود و آفتاب ظهر شدت گرما را بیش‌تر می‌کرد. تشنگی تمام وجودم را فراگرفته بود. شرم و حیای حضور امام مانع از آن شد که صحبت‌شان را قطع کنم و آب بخواهم. در همین موقع امام کلامش را قطع کرد و فرمودند: «کمی آب بیاورید!» خادم امام ظرفی آب آورد و به دست ایشان داد. امام برای این که من بدون خجالت آب بخورم، اول خودشان مقداری از آب را نوشیدند و بعد ظرف را به طرف من دراز کردند. من هم ظرف آب را گرفتم و نوشیدم. نه! نمی‌شد. اصلا نمی‌توانستم تحمل کنم. انگار آب هم نتوانسته بود درست و حسابی تشنگی‌ام را از بین ببرد. تازه، بعد از یک بار آب خوردن درست نبود که دوباره تقاضای آب کنم. این بار هم امام نگاهی به چهره‌ام کردند، حرف‌شان را نیمه‌تمام گذاشتند و فرموند: «کمی آرد و شکر و آب بیاورید». وقتی خادم برای امام رضا(ع) آن وسایل را آورد، امام آرد را در آب ریخت و مقداری هم شکر روی آن پاشید. امام برایم شربت درست کرده بود. نمی‌دانم از شرم بود یا از خوشحالی که تشکر را فراموش کردم. شاید در آن لحظه خودم را هم فراموش کرده بودم. با کلام امام رضا(ع)  ناخودآگاه دستم را به طرف ظرف شربت دراز کردم. شربت گوارایی است. بنوش ابوهاشم! بنوش که تشنگی‌ات را از بین می‌برد...
برگرفته از «دیوان خدا»؛ نعیمه دوستدار
10 صفحه اول