در جنگ‌های مدرن، همیشه آنچه سرنوشت میدان را تعیین می‌کند، همان چیزی نیست که در خط مقدم دیده می‌شود. گاهی معادله نبرد نه در برخورد مستقیم جنگنده‌ها، بلکه در حلقه‌های پشتیبانی شکل می‌گیرد؛ جایی که اگر ضربه‌ای وارد شود، کل ماشین جنگی از کار می‌افتد. تحولات روزهای اخیر درباره هدف قرار گرفتن هواپیماهای سوخت‌رسان آمریکایی در منطقه، از همین زاویه قابل تحلیل است.
دو روز پیش خبرهایی منتشر شد مبنی بر وقوع حادثه برای دو هواپیمای سوخت‌رسان آمریکا در عراق؛ یکی از آن‌ها به همراه خدمه منهدم شده و دیگری ظاهراً با آسیب جدی خود را به سرزمین‌های اشغالی رسانده اما از چرخه عملیاتی خارج شده است.
 در ادامه نیز گزارش تازه‌ای از سوی وال‌استریت ژورنال منتشر شد که از هدف قرار گرفتن پنج هواپیمای سوخت‌رسان آمریکایی در پایگاه «پرنس سلطان» عربستان خبر می‌داد؛ هواپیماهایی که هنوز وضعیت عملیاتی آن‌ها به طور دقیق مشخص نشده است.اگر این گزارش‌ها را در کنار یکدیگر قرار دهیم، تصویری متفاوت از میدان نبرد شکل می‌گیرد؛ تصویری که نشان می‌دهد نبرد در حال انتقال از «جنگ مستقیم با جنگنده‌ها» به «جنگ علیه زیرساخت پشتیبانی هوایی» است.
در شرایطی که پدافندهای ایران در این مقطع ممکن است امکان درگیری مستقیم و گسترده با همه جنگنده‌های دشمن را نداشته باشند، هدف قرار دادن سوخت‌رسان‌ها می‌تواند به یک راهبرد جایگزین تبدیل شود. هواپیماهای سوخت‌رسان در واقع ستون فقرات عملیات هوایی دوربرد آمریکا و اسرائیل هستند. جنگنده‌ها بدون سوخت‌گیری هوایی نمی‌توانند ساعت‌ها در آسمان باقی بمانند، مأموریت‌های طولانی انجام دهند یا از فاصله‌های دور به اهداف حمله کنند.
به بیان ساده‌تر، اگر سوخت‌رسان‌ها از چرخه عملیاتی خارج شوند، جنگنده‌ها عملاً «برد عملیاتی» خود را از دست می‌دهند. این همان نقطه‌ای است که می‌تواند معادله جنگ را تغییر دهد.
نکته قابل توجه دیگر، افزایش تردد هواپیماهای سوخت‌رسان در آسمان عراق طی شب گذشته است؛ نشانه‌ای که می‌تواند بیانگر تلاش آمریکا برای جبران خسارات یا افزایش پشتیبانی هوایی باشد. اما همین افزایش تردد، آن‌ها را در معرض خطر بیشتری نیز قرار می‌دهد؛ به‌ویژه اگر گروه‌های مقاومت در عراق بتوانند به این اهداف دسترسی پیدا کنند.اگر آمارهای منتشر شده درست باشد و تاکنون حدود هفت هواپیمای سوخت‌رسان آسیب دیده یا از کار افتاده باشند، این موضوع نشان می‌دهد چنین حملاتی نه‌تنها ممکن است، بلکه می‌تواند به یک روند تبدیل شود. روندی که در صورت تداوم، ظرفیت عملیات هوایی آمریکا و اسرائیل در منطقه را به شدت محدود خواهد کرد.
در جنگ‌های مدرن، گاهی یک هدف کوچک‌تر می‌تواند اثر راهبردی بزرگ‌تری داشته باشد. سوخت‌رسان‌ها دقیقاً از همین جنس اهداف هستند؛ هواپیماهایی که شاید کمتر دیده شوند، اما اگر از آسمان حذف شوند، بسیاری از جنگنده‌ها نیز عملاً زمین‌گیر خواهند شد. اکنون باید دید در روزهای آینده، این نبرد خاموش در آسمان منطقه به کدام سو خواهد رفت.