بسیاری از والدین وقتی از رفتار کودک ناراحت می‌شوند، برای تنبیه او سکوت می‌کنند، با او حرف نمی‌زنند یا توجه و محبت خود را قطع می‌کنند. شاید هدف این باشد که کودک متوجه اشتباهش شود، اما آیا این روش تربیتی درستی است؟ 
قهر بدون نتیجه دلخواه
روان‌شناسان معتقدند قهر کردن با کودک معمولاً نتیجه خوبی ندارد و حتی می‌تواند به رابطه والدین و فرزند آسیب بزند.کودکان، به‌ویژه در سنین پایین، هنوز توانایی درک کامل دلایل رفتار بزرگسالان را ندارند. وقتی پدر یا مادر ناگهان قهر می‌کند، کودک بیشتر از آن‌که پیام اشتباه خود را دریافت کند، این احساس را تجربه می‌کند که «دیگر دوستم ندارند». در واقع، قهر برای کودک نوعی محرومیت عاطفی است و می‌تواند احساس ناامنی، اضطراب و طردشدگی ایجاد کند. از سوی دیگر، قهر کردن به کودک یاد می‌دهد که در روابط، موقع ناراحتی به‌جای گفت‌وگو و حل مسئله، ارتباط را قطع کند. این الگو می‌تواند در بزرگسالی، در دوستی‌ها، روابط عاطفی و حتی زندگی زناشویی او تکرار شود.
به‌جای قهر چه باید کرد؟ 
1. احساس خود را با آرامش بیان کنید. مثلا بگویید: «از کاری که کردی ناراحت شدم» نه این‌که ارتباط خود را قطع کنید. 
2. بین رفتار کودک و ارزشمندی او تفاوت قائل باشید. کودک باید بداند که ممکن است رفتارش اشتباه باشد، اما همچنان دوست‌داشتنی و مورد پذیرش است.
3. می‌توانید از پیامدهای منطقی استفاده کنید، یعنی نتیجه رفتار نادرست را به شکلی متناسب به او نشان دهید. اگر اسباب‌بازی‌اش را پرت کرده، مدتی آن وسیله را در اختیار نداشته باشد.کودک به ارتباط امن با والدین نیاز دارد و زمانی می‌توان اصلاح رفتار مؤثرتری انجام داد که بتوانیم برای کودک فضایی همراه با احترام و محبت ایجاد کنیم.